Komentarze do: Czy rEWO-LUCjA wybuchła już na Ziemi? (materiały od Patryka)

Do wszystkiego, należy jeszcze dodać „gen Boga” – VMT2. Odpowiada za reakcje związane z duchowością
Mezamirowi tego nie trzeba tłumaczyć.
Ciekawym jest to, że po podaniu psylocybiny, gen ten uaktywnia się i wzmacnia swoje działanie.
Przy LSD działanie genu jest jeszcze silniejsze.
Ciekawe, czy w kościółku, do opłatków dodają psylocybiny, czy LSD. Obie substancje mają podobną postać.

Autor: Zprowokowany

Zprowokowany — Sat, 12 Apr 2014 18:46:23 +0000

http://finanse.wp.pl/kat,1033759,title,Jak-minister-Szczurek-kuchnie-polska-reformuje,wid,16527601,wiadomosc.html

Kukurydza jednak nie jest zbożem, galaretka owocowa jest posiłkiem mięsnym, a ubogim dzieciom nie można pomagać – takie absurdy wymyślają urzędnicy skarbowi, by walczyć z barami mlecznymi. Fiskus ewidentnie dąży do tego, by całkowicie je usunąć z polskiego krajobrazu. (…)

~Olej 2014-04-11 (16:52)
To juz nawet nie jest smieszne, to tragedia co dzieje sie w Polsce, tym krajem rzadza zlodzieje!!! To moze lepiej otworzyc cos wloskiego albo greckiego, wtedy sienie doczepia, po co komu to co bajwazniejsze czyli tradycja!!!! Niech ich szlak trafi!

~DANA 2014-04-11 (13:40)
no cóż Pan MINISTER nie jada w takich barach , a po swojej kadencji będzie miał obiad podawany na złotej tacy. Co za państwo – przecież kontrole skarbówki wyznaczane są systematycznie czy wcześniej była pomroczność.Za wadliwe kontrole zapłacili podatnicy a urzędnicy za co pracowali.Nie ma winnych urzędników nie ma winny barów. Pan minister ponoć młody popracował by chociaż 1 dzień w takim barze a na koniec kupił sobie obiad z dotacjami i go oddał. Czyżby nowi urzędnicy dostawali prochy po których dostają jasności przy interpretowaniu przepisów.Może nadmiar prochów + dawkę dodatkową przekażą swojemu szefowi żeby głowa zaczęła pracować bez procedur.Zrujnowali stocznie a teraz zabierają biednym tanie posiłki.SUMUJĄC W POLSCE UKOCHANEJ POZOSTANĄ POLITYCY – JAKO ZAWÓD PRZYNOSZĄCY KASĘ ZA NIEROBIENIE NIC LUB POZOROWANIE PRACY I TO W JAKICH WARUNKACH ,POSŁOWIE WYBRAŃCY NARODU JEDZĄCY W SEJMOWEJ JADŁODAJINI , URZĘDU SKARBOWE KTÓRE JESZCZE TROCHĘ NIE BĘDĄ KOGO MIAŁY SPRAWDZAĆ I NISZCZYĆ

~zero 2014-04-11 (14:06)
A wyborcom wszystko jedno, wiedzą swoje, zadowolenie jest pomimo tych absurdów duże, poparcie rośnie , Wybory wygrane, co tam bary mleczne, co tam afery hp, jakiś Amber G. wszystko nieważne, jest OK.

Autor: Mezamir

Mezamir — Sat, 12 Apr 2014 16:52:11 +0000

W odpowiedzi do Adam Smoliński.

Naziści w swoim czasie zastanawiali się nad tym czy Jezus był Żydem czy nie. Wszystkie namalowane postacie Jezusa (dosłownie wszędzie) to postać człowieka o białej twarzy, blond włosach i niebieskich oczach. Niemcy analizując słowa Jezusa z ewangelii zauważyli, że Jezus to człowiek łagodny, o spokojnym charakterze co jest całkowicie odmienne od żydowskiego – gdzie chciwość, kłamstwo, oszustwo, krętactwo, kamienne serce itp to podstawowe cechy typowego żyda. Więc zastanawiano się czy Jezus posiada wogóle geny żydowskie czyli czy był żydem.

Zależy który 🙂 ten biblijny owszem,jak dziecko żydówki może nie być żydem?
Historycznych Jezusów było wielu i niejeden z nich był żydem ale też wielu Jezusów żydami nie było.

Grób jednego z nich,tego który posłużył za wzór biblijnego mesjasza,znajduje się w Srinagarze.
Akceptacja tego faktu, oznacza upadek rzymskiego judeochrześcijaństwa
(wymyślonego przez Szawła,na podstawie wymysłów Dawida i Abiatara-autorzy Biblii).
Tak więc kościół jest na nie,z wiadomych względów.

Czy Jezus pochowany w Srinagarze był żydem?Oczywiście że nie.
Przybył do żydów ze wschodu,po to by ich czegoś nauczyć o duchowości,wrócił,zmarł,tyle.

Ten ruch ludzi wyznania niemojzeszowego, który w II wieku stał się Kościołem chrześcijańskim/neojudaistycznym, uważał się za jedyny prawdziwy Izrael
który zawarł umowę z Bogiem 🙂

Natomiast żydzi reprezentowali fałszywy Izrael 😀 ponieważ nie rozpoznali Jeszuy jako Chrystusa.
Odrzucili wynalazek/urojenie Rzymu.
Gdy tylko judeochrześcijaninie uzyskali polityczną władzę
za rządów następców cesarza Konstantyna, zaczęli prześladować nie tylko “pogan”,ale i żydów.

Ponieważ własny lud nie rozpoznał, że jakiś ukrzyżowany rabin Jeszua
(jeden z wielu noszących to imię)
wypełnia proroctwa dotyczące nadejścia Mesjasza znajdujące się w ich własnych świętych pismach
Żydzi zaczęli reprezentować wszystkich tych, którzy
odrzucają chrześcijańskie prawdy(rzymskie neojudaistyczne wynalazki).

W najlepszym wypadku żydzi byli niewygodni dla KK, w najgorszym
stanowili zagrożenie.
Neojudaizm/chrześcijaństwo jest więc z natury antysemickie,
chociaż nie znaczy to, że każdy neojudaista jest antysemitą.

Stary Testament to żydowska księga, napisana w oryginale w języku hebrajskim
będąca antologią hebrajskiej literatury zarówno świeckiej jak i religijnej.

Jest to historia narodu żydowskiego na przestrzeni wieków
zapis dialogu pomiędzy żydami a ich Bogiem.
Ten żydowski tekst został przywłaszczony przez Imperium Rzymskie.

Dzięki misjonarskiej aktywności seryjnego mordercy Szawła z Tarsu
ruch ten uznał że pewien żydowski rabin, stracony przez władze rzymskie,
był w rzeczywistości bogiem.
(Ot tak,po prostu sobie uznali i koniec.
Mieli władze więc mogli sobie uznawać co chcieli).

To nie było niczym niezwykłym u Greków, oni traktowali wielu swoich starych herosów
takich jak Herkules czy Perseusz,jako boskich synów.

Jednak takie podejście nigdy nie występowało u żydów
i było zupełnie obce w żydowskiej religii.

Motyw mitologiczny,z bóstwem które umiera i odradza się
jest obecny we wszystkich tradycjach świata.
Rzym chciał być konkurencyjny więc sobie wymyślił swoich bohaterów
opisując cudze mity na semicką modłę.
Tu nie chodzi o to że motyw boga poświęcającego się dla ludzi jest kłamstwem
Kłamstwem jest próba zawłaszczenia tego mitu przez Rzym.

“Spotkanie ze śmiercią po której następuje odrodzenie,to szczególnie mocny motyw który ze zdumiewającą częstotliwością przewija się w mitologicznych opisach
podróży bohatera.Wszystkie mitologie niezależnie w jakich powstały krajach i epokach,przedstawiają dramatyczne opowieści o bogach,boginiach,bohaterach i bohaterkach,którzy umarli i zmartwychwstali.

Wariantem tej opowieści są dzieje postaci mitycznych,które zstąiły do krainy umarłych i po przejściu niewyobrażalnych prób oraz wyzwań
wróciły na Ziemię obdarzone szczególnymi mocami.

Główny wątek religii chrześcijańskiej to najsłynniejsza z tych opowieści ale
chrześcijaństwo w żadnej mierze nie dzierży monopolu na ów wątek
ponieważ odgrywa on istotną rolę w mitologiach wielu kultur i epok historycznych.

Najstarsze opowieści o śmierci i odrodzeniu wiążą się z sumeryjskim mitem o bogini Innanie i jej zstąpieniu w zaświaty
oraz egipskim mitem opisującym śmierć,rozczłonkowanie i zmartwychwstanie Ozyrysa.
Mitologia grecka dorzuciła od siebie opowieść o porwaniu bogini Persefony do świata podziemnego,o rozczłonkowaniu Ozyrysa oraz spotkaniach ze śmiercią
jakie stały się udziałem Attisa,Adonisa i Orfeusza.
Podziemne przygody greckich herosów Herkulesa,Tezeusza i Odyseusza także należą do tej kategorii opowieści.
Bohaterowie Majów ,bliźnięta Hunahpu i Xbalanque oraz aztecki wąż Quetzalcoatl to słynne mezoamerykańskie przykłady istot mitycznych
które przeszły przez proces śmierci i zmartwychwstania.

W mniej oczywistej,symbolicznej formie ten sam motyw bywa przedstawiany jako doświadczenie pożarcia i bycia zwymiotowanym przez monstrum.
Przykłady wahają się tutaj od biblijnego Jonasza którzy spędził 3 dni i noce w brzuchu “wielkiej ryby”,po greckiego herosa Jazona(mit o Jonaszu powstał na podstawie mitu o Jazonie-Mez)
,św Małgorzatę z Antiochii którzy zostali pożarci przez smoka a następnie zdołali mu uciec.

Jednym z najstarszych misteriów śmierci i odrodzenia były babilońskie i asyryjskie rytuały Isztar i Tammuza,oparte na micie Bogini Matki Innanie(Isztar)
i jej zstąpieniu do świata podziemnego rządzonego przez jej siostrę Ereszkigal.

Celem odwiedzin Isztar w krainie umarłych było zdobycie eliksiru niezbędnego do przywrócenia życia bogowi roślinności Tammuzowi
będącemu zarówno jej synem i ojcem(ojciec i syn w jednym,znajomo brzmi?-Mez)

Kult orficki skupiał się wokół legendy o przebóstwionym w trackim bardzie Orfeuszu
który udał się do krainy zmarłych by przywrócić życia Eurydyce.

Rytuały dionizyjskie,bachanalia,bazowały na opowieści mitycznej o młodym Dionizosie,którego rozczłonkowali Tytani.
Dionizos zmartwychwstał gdy Pallas Atena uratowała jego serce.
Podczas rytuałów/mszy,inicjowani utożsamiali się z zamordowanym i odrodzonym bogiem,pijąc napoje(opłatek,picie wina,wiadomo teraz skąd się to wzięło-Mez)
i jedząc mięso(ciało i krew prawda?-Mez)

Kult Mitry w szczytowym okresie jego aktywności,podziemne sanktuaria Mitry(mitraea) można było napotkać od brzegów Morza Czarnego po góry Szkocji i skraj Sahary (Ulansey 1989)

Słynny mit o Adonisie ,jeszcze jedna historia o umierającym bogu,stał się inspiracją dla wielu misteriów w świecie antycznym.
Matkę Adonisa Smyrnę,inni bogowie przemienili w trakcie ciąży w drzewo mirry.

Mitem znajdującym się u podstaw misteriów nordyckich Odyna(Wotana)była opowieść o zabójstwie i zmartwychwstaniu jego ulubionego syna,Baldura.
Baldur był bogiem który umiłował sobie pokój.
Loki nakłonił ślepego boga losu Hodera,by zastrzelił Baldura strzałą z jemioły.
Baldur został trafiony w serce i zmarł ale pod wpływem żalu bogów,Hel bogini śmierci,obiecała odesłać Baldura do krainy żywych pod warunkiem że wszystko co żyje będzie go opłakiwać.
Loki nie opłakiwał jego śmierci dlatego Baldur pozostał w świecie podziemnym.
Niemniej Baldur odrodzi się gdy dojdzie do ostatecznej bitwy Ragnarok i nowy świat powstanie ze zgliszczy(trzeba coś dodawać?Powtórne przyjścia,Armageddony?Skąd się to wzięło?-Mez)

Podczas misteriów druidyjskich,zamazywały się granice między śmiercią biologiczną a symboliczną.
Kandydata po zamknięciu w trumnie,wysyłano na czółnie na otwarte może odgrywając w ten sposób śmierć Boga Słońca.

W przeważającej mierze nic nam nie wiadomo o szczegółach procedur przemiany umysłu stosowanych podczas tych świętych rytuałów
jednakże bez wątpienia w Misteriach Eluzyjskich decydującą rolę odgrywał święty wywar Kykeon który zawierał alkaloidy buławinki czerwonej,przypominające swym działaniem LSD.

Starożytni Grecy nie znali tajemnic procesu destylacji alkoholu a jednak wina spożywane w rytuałach dionizyjskich były rozrzedzane od trzech do dwudziestu razy
potrafiły niektórych inicjowanych doprowadzić “na skraj szaleństwa” (Wasson,Hofmann i Ruck 1978)
(Dlaczego?Ponieważ musiały w nich być jakieś psychodeliki-Mez)

Religioznawca Dan Merkur na podstawie swych badań stwierdził,że wcześni judaiści i chrześcijanie,posługiwali się w swych rytuałach substancjami psychodelicznymi.
W książce The Mystery Of Manna:Psychodelic Sacrament of the Bible(Merkur 2000) opowiada o mannie,cudownym chlebie spożywanym przez Izraelitów przed dostąpieniem wizji El Szaddai
wyłaniającego się zza chmury.

Joseph Campbell w swojej książce Bohatero O Tysiącu Twarzy,analizując szerokie spektrum mitów z całego świata,zauważył że powtarza się w nich uniwersalna formuła archetypowa.
Nazwał ją monomitem.
Jest to opowieść o bohaterze mężczyźnie lub kobiecie,który opuszcza swój dom i po wielu przygodach wraca do niego jako istota boska.(Mit o marnotrawnym synu-Mez)

Campbell zwrócił uwagę na to że archetyp podróży bohatera zazwyczaj składa się z trzech etapów,podobnych do wcześniej opisanych przeze mnie sekwencji tradycyjnych rytuałów przejścia:separacji,inicjacji i powrotu.

Bohater opuszcza znany sobie grunt lub zostaje gwałtownie wypędzony z niego po presją jakiejś zewnętrznej siły,poddaje się transformacji w wyniku nadzwyczajnych prób i przygód,wraca do swojej pierwotnej społeczności,przyjmując nową rolę”.

Stanisław Grof “Najdalsza Podróż”

Ale to jest temat na zupełnie inną dyskusję więc nie będę się rozwijał 🙂
…albo może troszeczkę? 😀
Jest tyle ciekawych rzeczy którymi chciałbym się podzielić

Kosmiczna spirala . Przekazywanie wiedzy za pośrednictwem DNA

Autor: Jeremy Narby

Po pierwsze, podążyłem za mitologicznym tropem kosmicznego węża, a szczególną uwagę zwróciłem na jego formę. Odkryłem, że często była podwójna:
Ten starożytny egipski rysunek nie przedstawia prawdziwego zwierzęcia, ale wizualną szaradę oznaczającą „podwójnego węża”.
Quetzalcoatl, aztecki wąż w pióropuszu, również nie jest prawdziwym zwierzęciem. W naturze węże nie mają ani rąk, ani nóg, a tym bardziej skrzydeł czy piór. Latający wąż jest przeciwieństwem samym w sobie, paradoksem, jak mówiący niemowa. Potwierdzone to jest podwójną etymologią słowa – coatl, które oznacza zarówno „węża”, jak i „bliźniaka”.
Starożytni Egipcjanie przedstawiali również kosmicznego węża z ludzkimi stopami.

„Kosmiczny wąż,ofiarodawca atrybutów”.Za Clarkiem (1959, s. 52).

„Sito, pierwotny wąż” (1300 p.n.e.). Za Clarkiem (1959, s. 192).
Tu również obraz sugeruje, że pierwotna boskość jest podwójna, jednocześnie jest wężem i „niewężem”.
Na początku lat 80. XX wieku ayahuasquero Luis Tangoa, mieszkający w wiosce Shipibo-Conibo w peruwiańskiej części Amazonii, zaproponował antropolożce Angelice Gebhart-Sayer, że wyjaśni jej pewne ezoteryczne pojęcia. Nalegał, że zdecydowanie odpowiedniejsze będzie omawianie tych zagadnień przy wykorzystaniu obrazów1, dlatego wykonał kilka szkiców kosmicznej anakondy Ronín, łącznie z poniższym:
„Ronín, dwugłowy wąż”. Za Gebhart-Sayer (1987, s. 42).
Można by podawać wiele przykładów podwójnych węży kosmicznego pochodzenia związanych ze stworzeniem życia na Ziemi, ale ważne jest unikanie zbyt ścisłej interpretacji tych obrazów, które mogą nieść ze sobą kilka znaczeń naraz. Przykładowo, skrzydła węża mogą oznaczać zarówno paradoksalną naturę, jak i rzeczywistą zdolność do latania, w tym przypadku w kosmosie.

„Wąż ziemi staje się niebiański; ma skrzydła, więc może latać, i pozwala mumii wznieść się do gwiazd”. Za Jacqem (1993, s. 99).

Czasami uskrzydlony wąż przybiera formę smoka, mitycznego i podwójnego zwierzęcia w całym tego słowa znaczeniu, który mieszka w wodzie i zionie ogniem. Według słownika symboli, smok przedstawia „połączenie dwóch przeciwstawnych zasad”. Jego androginiczna natura najdokładniej symbolizowana jest przez Ouroborosa, węża-smoka, który ucieleśnia seksualne zjednoczenie w samym sobie, stale się samozapładniając, co ukazuje ogon wetknięty w paszczę” (patrz strona 96).
W naturze węże nie gryzą się we własny ogon. Pomimo to Ouroboros pojawia się w większości najbardziej starożytnych przedstawień świata, takich jak pokazany na następnej stronie dysk z brązu pochodzący z Beninu. Słownik symboli opisuje go jako „bez wątpienia najstarszy afrykański imago mundi, gdzie jego sinusoidalna
postać, łącząca przeciwieństwa, otacza pierwotne oceany, pośrodku których dryfuje kwadrat Ziemi poniżej”

Mityczne węże często są ogromne. Na obrazie z Beninu Ouroboros otacza całą Ziemię. W mitologii greckiej wąż-potwór Tyfon dotyka głową gwiazd. A pierwszy akapit pierwszego rozdziału pracy Chuang-Tzu, domniemanego twórcy filozofii taoizmu, opisuje niezmiernie długą rybę, zamieszkującą niebiańskie jezioro, która przemienia się w ptaka i wznosi się po spirali w niebo. Chuang-Tzu twierdzi, że długość tej kosmicznej ryby-ptaka wynosi „któż wie, ile tysięcy mil”3.

„Wisznu i jego żona Lakszmi odpoczywający na Śeszy, wężu wieczności posiadającym tysiąc głów, w przerwie pomiędzy cyklami tworzenia”. Za Huxleyem (1974, s. 188-189).

Mitologia hinduska również dostarcza przykład węża niemierzalnych proporcji, znanego jako Śesza, wąż o tysiącu głów, który dryfuje po kosmicznym oceanie, podczas gdy bliźniacze istoty-twórcy Wisznu i Lakszmi odpoczywają, półleżąc w jego zwojach.
Mitologiczne węże niemal nieodmiennie kojarzone są z wodą4. Na rysunku ze strony 99, opartym na opisie ayahuasquero Laureana Ancona, anakonda Ronín otacza całą Ziemię, wyobrażaną jako „dysk, który pływa w wielkich wodach”. Ronín sama jest „w połowie zanurzona” – anakonda jest gatunkiem wodnym (patrz górna figura na stronie 99).
Kosmiczne węże różnią się między sobą rozmiarami i naturą. Mogą być duże albo małe, pojedyncze albo podwójne, a czasami takie i takie naraz (patrz dolna figura na s. 99). Obrazek ten został narysowany przez Luisa Tangoę, który mieszka w tej samej wiosce, co Laureano Ancon. Ci dwaj szamani mogliby poświęcić tyle czasu, ile by tylko zechcieli, żeby dojść do porozumienia w sprawie wyglądu kosmicznej anakondy. Jednakże pierwszy z nich rysuje ją jako pojedynczy plemnik oraz dwugłowego węża, podczas gdy ten drugi opisuje ją jako „normalną” anakondę, która otacza całą Ziemię.

Jako stwórca życia, kosmiczny wąż jest mistrzem metamorfozy. W tych mitach całego świata, w których odgrywa główną rolę, tworzy poprzez przemienianie się; zmienia się, a jednocześnie pozostaje taki sam. Zrozumiałe jest więc, że będzie różnie przedstawiany.
Kontynuowałem poszukiwania związku pomiędzy kosmicznym wężem – mistrzem transformacji wężowej formy, który żyje w wodzie i może być zarówno niesłychanie długi, jak i mały, pojedynczy i podwójny – oraz DNA. Odkryłem, że DNA idealnie pasuje do tego opisu.
Jeśli rozciągnie się DNA zawarte w jądrze ludzkiej komórki, otrzymuje się stuosiemdziesięciocentymetrową nić o szerokości zaledwie dziesięciu atomów. Nić ta jest miliard razy dłuższa od własnej szerokości. Względnie mówiąc, to tak, jakby twój mały palec u ręki ciągnął się od Paryża do Los Angeles.

Nić DNA jest znacznie mniejsza od widzialnego światła, jakie dostrzegają ludzie. Nawet najpotężniejsze mikroskopy optyczne nie są w stanie jej ukazać, ponieważ DNA jest w przybliżeniu 120 razy węższe od najmniejszej fali świetlnej światła widzialnego5.
Jądro komórki ma objętość równą dwóm milionowym łebka szpilki. Niemal dwumetrowe DNA mieści się w tej malutkiej przestrzeni, ponieważ jest zwinięte w nieskończoność, tym samym godzi ekstremalną długość z nieskończoną małością – jak mityczne węże.
Według niektórych szacunków, przeciętna istota ludzka składa się ze stu tysięcy miliardów komórek. To oznacza, że w ludzkim ciele znajduje się ponad dwieście miliardów kilometrów DNA – to długość równa siedemdziesięciu podróżom w obie strony pomiędzy Saturnem a Słońcem. Można by całe życie spędzić na pokładzie lecącego z maksymalną prędkością Boeinga 747, a i tak nie przebyłoby się jednej setnej tej odległości. Twoje własne DNA jest wystarczająco długie, żeby owinąć nim Ziemię pięć milionów razy6.
Wszystkie komórki na świecie zawierają DNA – czy to zwierzęce, roślinne, czy bakteryjne – i wszystkie są wypełnione słoną wodą, w której koncentracja soli ma podobny poziom jak w oceanach świata. Płaczemy i pocimy się płynem, który jest zasadniczo wodą morską. DNA kąpie się w wodzie, która z kolei odgrywa zasadniczą rolę w ustalaniu kształtu podwójnej helisy. Ponieważ cztery zasady DNA (adenina, guanina, cytozyna i tymina) nie rozpuszczają się w wodzie, wciskają się do środka molekuły, gdzie łączą się w pary i formują szczeble drabiny. Następnie zwijają się w spiralny stos, żeby uniknąć zetknięcia się z otaczającymi cząsteczkami wody. Kształt skręconej drabiny jest więc bezpośrednią konsekwencją wodnego środowiska komórki7. DNA występuje razem z wodą, zupełnie tak jak mityczne węże.

Molekuła DNA to pojedynczy długi łańcuch złożony z dwóch splecionych ze sobą wstążek, które połączone są ze sobą czterema zasadami. Zasady te mogą się ze sobą łączyć w ściśle określone pary: A z T, natomiast G z C. Inne sparowanie zasad jest niemożliwe z powodu ułożenia ich atomów: A może związać się jedynie z T, G jedynie z C. Oznacza to, że jedna ze wstążek jest antyrównoległym duplikatem drugiej, oraz że tekst genetyczny jest podwójny: DNA zawiera główny tekst na jednej ze wstążek, która jest odczytywana w określonym kierunku przez enzymy transkrypcyjne, a na drugiej tekst zapasowy, który jest odwrócony i zazwyczaj nieodczytywany

Druga wstążka odgrywa dwie istotne role. Pozwala enzymom naprawczym odtworzyć tekst główny w przypadku uszkodzenia i – przede wszystkim – zapewnia mechanizm do replikacji wiadomości genetycznej. Wystarczy otworzyć podwójną helisę, jakby się otwierało zamek błyskawiczny, a otrzyma się dwie osobne i komplementarne wstążki, które mogą następnie zostać odbudowane w podwójne wstążki przez enzymy replikacyjne. Ponieważ mogą one ustawić jedynie A naprzeciw T – i vice versa – natomiast G naprzeciw C – i vice versa – prowadzi to do stworzenia dwóch bliźniaczych helis, które są identyczne z oryginałem pod każdym względem. Bliźnięta są więc zasadnicze dla życia, zupełnie tak, jak na to wskazują starożytne mity, a także związane są z wężowatą formą.

Ci, którzy kochają mądrość,
muszą zbadać wiele rzeczy.
– Heraklit