Ewa < żyd. 'Awa' < 'l[ah-wa]' ; 'La-ah-wa' czyli 'należąca do Lacha’/'Lahowa'? (znaczenie morfemów 'rowno – zyjaca – ta' co zyskało u hebrajczykow znaczenie 'dawczyumni zycia' a chodziło o rowną i żywą Adamowi. Potwierdzac to może inny jej termin 'Lilith' < 'Lahmia' ; 'lah – ma'.

Adam < żyd. 'adamah' < 'ad-dam-lah' ; 'At-dom-laha' czyli 'to Laha dom'?

Eden < ‚gan eden’ (ogród rozkoszy) < ‚gaj el den’ lub ‚ha-an el-din/den’ czyli ‚życia miejsce ciepłe’.

Moim zdaniem, Pan Paweł tkwi w błędzie merytorycznym jak i prawnym.
Zgodnie z wykładnia języka polskiego, termin ‘partia’ oznacza po prostu grupę ludzi działających wspólnie (a więc zorganizowanych, choćby pod jakąś wspólną nazwą dla zwykłej dyskusji) w celach politycznych. Ruch Pawła Kukiza, zarejestrowany w końcu, jako Komitet Wyborczy Kukiz’15, jest bezwątpienia grupa obywateli o wspólnych celach ideowych o charakterze politycznym i działa w obszarze politycznym.
Nawet Wikipedia, podaje znaczenie tego terminu podobnie:
„Partia polityczna – dobrowolna organizacja społeczna o określonym programie politycznym, mająca na celu jego realizację poprzez zdobycie i sprawowanie władzy lub wywieranie na nią wpływu. Partie polityczne są organizacjami o charakterze członkowskim (są korporacjami) i dlatego są zaliczane do organizacji społecznych, podobnie jak stowarzyszenia, czy związki zawodowe.”
Natomiast w znaczeniu prawnym natomiast, „partia” oznacza organizację polityczną zarejestrowaną w spisie partii politycznych, spełniająca odpowiednie przepisy ustawowe. Lecz nikt, nie zabroni nikomu nazywać się partia nawet bez rejestracji, gdyż jak wyżej napisałem, termin ten posiada znacznie szersze znaczenie. Nie ma tutaj znaczenia, czy partia posiada formalnie zarejestrowane struktury, przepisy wewnętrzne (statut), oraz czy pobiera dotacje z budżetu. Np. partia „Korwin” wiele lat ich nie pobiera a jest jak najbardziej zarejestrowana partią. Mamy, więc partie zarejestrowane i nie rejestrowane, (jak dawniej, gdy byli na usługach Rzeczypospolitej, wynagradzani na mocy ustawy Sejmowej, Kozacy rejestrowi i nierejestrowi. Ale wszyscy byli Kozakami). Mogą być również partie nazywające siebie partiami jak i partie nieużywające tej nazwy.
Aby zrozumieć właściwe znaczenie tego terminu, musimy sięgnąć do jego pochodzenia pierwotnego.
Moim zdaniem, słowo „partia”, któremu oficjalna nauka przypisuje blednie pochodzeniu od „pars” czyli ‘część’, oznacza coś nieco innego. Wyraźnie widać to w naszym po scytyjskim języku polskim. Tak naprawdę, tak jak łacina pochodzi z języka raseńskiego (etruskiego; słowiańsko – hetyckiego) pomieszanego z celtyckim po podbiciu przez Keltów Rzymu etruskiego, tak wyraz ten trafił do Europy i Słowian wtórnie, od pra Słowian właśnie. Ale nie tych raweńskich. Tylko od Scytów, którzy byli Słowianami, bo jak pokazuje genetyka i archeologia, większość europejskich ziem słowiańskich do nich należała a haplogrupy genowe ich wojowników odkopanych w stepowych kurhanach, to R1a. Ta sama, jaka posiada większość Polaków, Łużyczan i kasty/warstwy bramińskiej (duchownych, uczonych) z północnych Indii. Sarmaci, byli jednym z plemion Scytyjskich, żyjących na obszarze dorzecza Dunaju, z którego zostali wyparci przez Hunów.
W języku polskim i innych językach słowiańskich, posiadamy termin „para”, oznaczający coś ‘wspólnego, podobnego, zgodnego’. To właśnie jest fundament dla terminu łacińskiego ‘partia’, jaki okrężna droga trafił do nas wtórnie, tak jak wiele innych slow łacińskich, czyli ‘raseńsko-celtyckich’ z naciskiem na tą pierwszą nację, bo druga raczej przejmowała osiągnięcia kulturowe Etrusków.
Słowiańskie słowo ‘para’, wywodzi się odpowiednio ze znaczenia dwóch morfemów słowotwórczych, ‘pa-ra’, niezwykle częstych w mowie słowiańskiej. I tak, morfem ‘pa’ to nic innego jak ‘ta’ a niekiedy ‘ma’, bo przeważnie w takich zaimkach ich znaczenie określa ostatnia głoska. Natomiast morfem ‘ra’ to ‘moc, siła, wielkość’. Ten wyraz, oznacza wiec nic innego, jak ‘ma – moc’. Bo tez, kiedy cos jest razem, to bez wątpienia jest silniejsze, większe. Nie przypadkiem, więc, słowo ‘razem’ bierze się z układu mor femicznego ‘ra-as-si-em’, czyli ‘moc/wielkość-wysoka/duża-jest/są-l.mnoga’, czyli ‘sa z dużą siła/mocą’, bo to daje polaczenie siły, czyli bycie razem. Nawet termin ‘raz’, jako liczba czy też dawniejszy, jako ‘uderzenie, cios’, oznacza ‘ra-as’ czyli ‘wielką moc’ uzyskaną przez polaczenie siły. Podobnie, mamy słowo ‘jeden’, jako coś pojedynczego a w terminie ‘jedność’, jako zjednoczenie w ‘jedną siłę’. Tak tez i wyraz ‘para’ p[rzesze dl podobna ewolucję słowotwórczą a do tego został poddany zniekształcającej obróbce innych nacji.
Poniżej, korzystając z Wikipedii, uprawdopodabniam ten związek językowy skrótowo podanym cyklem starożytności historycznej i związanym z nim wspólnym dziedzictwem językowym. Pismem pochyłym i ramką oznaczam cytaty, a ważniejsze miejsca podkreślam.
[ Wedy, Weda (dewanagari वेद , „wiedza”; podobieństwo tych słów wynika ze wspólnego językowego praprzodka indosłowiańskiego[1]) – święte księgi hinduizmu, najstarsza grupa religijnych tekstów sanskryckich, które stanowiły całość ówczesnej wiedzy człowieka o świecie ludzi i bogów; antologia tekstów z różnych okresów, o różnej tematyce, budowie i przeznaczeniu. Objętością Wedy przewyższają Biblię sześciokrotnie[2]. Według teorii o najeździe Ariów na Indie za moment powstania Wed przyjmuje się umowną datę ich przybycia – czyli ok. 1800 r. p.n.e. (choć prawdopodobnie część tekstów powstała wcześniej). Nie ma zgody co do tego, kiedy zakończono tworzenie zbiorów, ponieważ jednak kanoniczne teksty buddyjskie cytują fragmenty sanhit (a także brahman, aranyak i wczesnych upaniszad), zakłada się, że redakcję zakończono przed drugą połową VI w. p.n.e. Wobec tego umowne daty powstawania Wed to 1500-500 r. p.n.e. Bardzo ważnym, religijnym watkiem Wed, jest Garbhodakaśaji – inkarnacja Wisznu. Wchodzi do każdego z niezliczonej ilości wszechświatów. Druga inkarnacja Wisznu, zaraz po Mahawisznu. Wisznu jest obecny we wszystkich wszechświatach jako Garbhodakaśaji – Wisznu i On utrzymuje każdy wszechświat, a także zaspokaja jego potrzeby. Chociaż wypełnia On materialny wszechświat, materialna energia nie może Go dotknąć. Kiedy jest to konieczne, ten sam Wisznu przyjmuje formę Pana Śiwy i niszczy kosmiczne stworzenie. Trzy wtórne inkarnacje – Brahma, Wisznu i Śiwa (personifikacje) – są dominującymi Bóstwami trzech sił materialnej natury. Jednakże pierwotnym panem tego wszechświata jest Wisznu, który jest czczony zarówno, jako stwórca wszechświata jak i Dusza Najwyższa.]
Z Wed z kolei, które jak widać miały jednego najwyższego Boga – Ducha, czyli Siwaę (‘Si-wa’ ; ‘jasność/światło/(energia życia) – to/ta’, podobnie jak nasze słowa ‘si-ny, Si-wy, ś-nieg, ś-niady, sz-ron, ś-wiatło, ś-wiat, ś-wit (si-wita)’, gdzie wszędzie mamy postać pra morfemu ‘si’ czyli ‘jasność’) wywodzi się inna religia już bardziej scytyjska niż Arjowa, czyli Zaratustranizm oparty na pierwotnym Mazdaizmie.
[ Zaratusztra (dopisek; czyli ‘moc z wysoka’ lub ‘gwiazda zaranna’ a w j.ang. Zoroaster) – perski kapłan, prorok i reformator religijny, twórca jednej z najstarszych na świecie religii monoteistycznych, nazywanej od jego imienia zaratusztrianizmem. Jedyne świadectwo dotyczące Zaratusztry to najstarsza część Awesty – Gaty. Hymny te zostały prawdopodobnie napisane przez niego samego. Badania porównawcze archaicznego języka Gat i zawarte w nich odniesienia do faktów historycznych wskazują, że Zaratusztra działał na terenie dzisiejszego północno-wschodniego Iranu i w Turkmenistanie. Na tej samej podstawie okres jego życia różni badacze umieszczają pomiędzy XIII a połową VI wieku. p.n.e., przy czym większość przyjmuje, że żył on ok. 1000 r. p.n.e.[1]. Był jednym z wielu kapłanów wiary staroirańskiej zwanej mazdaizmem od głównego boga występującego w panteonie tej religii o nazwie Mazda. Religia ta była typową religią politeistyczną podobną do np. wierzeń starożytnych Greków, wywodzącą się z tego samego aryjskiego rdzenia co hinduski braminizm. Zgodnie z przekazem zawartym w Gatach plemię Zaratusztry zostało wybite na skutek wojen plemiennych, a on sam tułał się przez kilkanaście lat po stepach północnego Iranu, ucząc się od innych kapłanów i obserwując bezsensowne walki plemienne wyniszczające jego lud. W wieku 30 lat spłynęło na niego objawienie. Zobaczył jaśniejącą istotę, która nazywała się sama Wohu Manah (Dobra Myśl). Istota ta zaprowadziła go przed oblicze boga, który przedstawiał się jako Ahura Mazda (Pan Dobra) i który w jednej chwili spuścił na Zaratusztrę objawienie wszystkich zasad nowej religii.]
Od Zaroastranizmu wywodzi się z kolei Judaizm a z niego Chrześcijaństwo i Islam. Wszystko wzięło się więc od ludów z północy, pra Słowian Arjo – scytyjskich. Tak największe religie tego świata jak i wiele starożytnych pojęć językowych. W Babilonii, lud, który jak to opisują Sumerowie przybył z zimnej północy, (czyli z zajętych wówczas przez Ariów gór Kaukazu i spod Karpat), by stworzyć ich kulturę i państwo, został następnie podbity przez kolejne, wtórne najazdy krewnych z północy. Takim ludem byli Scytowie, lud rozciągnięty na stepie pod polodowcowymi bagnami na północy, od Azji do Panonii (później Puszta/pustka, dzisiaj stepy czarnomorskie i nad Dunajem) w Europie. Lud ten, nazywał siebie ‘Part’, czyli ‘wspólnotą, podobnymi, razem’ podobnie jak później nazywali siebie wszyscy ‘Scytowie’, sami siebie nazywający ‘Skolo(h)ta/ti’ (Skołotowie) czyli ‘is-ko-lo-oh/ha-ti’ ; ‘z-kąd-równi-ci’, jak tez ‘Skucia’ czyli ‘złączeni’, czyli podobnie jak późniejsi Scytowie środkowoeuropejscy ‘Laha-i’ od ‘równi-żyją-oni’ od podobnych praw i równości plemiennej. Być może od Scytha pochodzi termin późniejszy, oznaczający ‘jedność’ w terminie ‘scalać’. Tak, więc, wszystkie terminy nazewniczo – plemienne i organizacyjne, jak; Scyta, Lach, Parthia, Pelopidzi (stąd Peloponez), polis (miasto), policja, mają dzisiaj wspólny, pierwotny pień znaczeniowy ‘la’ czyli ‘równi’, wpleciony w wiele sensualnie bliskoznacznych słów, jak; ‘równi, razem, podobni, wspólnie, jedność’, czyli ‘partia’! Tak historia tych ziem spowodowała krążenie przez nie starosłowiańskiej mowy, jej zniekształcanie i nadawanie jej nowych, lecz zawsze podobnych znaczeń.
[Partia, grec. Παρθία, Παρθυαία, Παρθυηνή, stp. Parthawa – kraina historyczna starożytnego Iranu, położona w dzisiejszym północno-wschodnim Iranie i Turkmenistanie, na południowy-wschód od Morza Kaspijskiego. Nazwa „Partia” pochodzi od Partów, którzy wraz z Persami i Medami należeli do zachodnich ludów irańskich. Na północnym zachodzie granicą regionu były góry Elburs, a na zachodzie Bramy Kaspijskie. Być może pierwsza wzmianka o Partii znajduje się w źródłach asyryjskich, które ok. 676 p.n.e. wymieniają kraj Partukku[5]. Według Herodota: „Jest w Azji równina, zamknięta zewsząd górami, a w tych górach jest pięć rozpadlin. Równina ta należała niegdyś do Chorasmiów [tj. mieszkańców Chorezmu], leżąc na pograniczu ich własnego kraju i krajów Hyrkaniów, Partów, Sarangów [tj. mieszkańców Drangiany] i Tamanajów”[6]. Ten fragment stał się podstawą do sformułowania przez Josefa Markwarta tezy o istnieniu „Wielkiego Chorezmu” – związku wyżej wymienionych plemion irańskich, która nadal jest przedmiotem dyskusji. U Herodota znajdujemy także dwa inne świadectwa powiązań Partów z ludami wschodnioirańskimi. Według niego Partia, Chorezm, Sogdiana i Aria tworzyły jedną satrapię[7]. Ponadto w armii Kserksesa I (486 – 465 p.n.e.) Partowie i Chorezmijczycy mieli walczyć razem pod dowództwem Artabazosa[2][8]. Według Ktezjasza Partia została podporządkowana Medii, pomimo że w walce o niezależność uciekła się do pomocy Saków.]
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0f/Parthia_001ad.jpg/600px-Parthia_001ad.jpg
[Królestwo Partów – państwo na terenie starożytnego Iranu, istniejące od ok. 238 p.n.e. do 226 n.e.Partia (staroperskie Parthava) była za Cyrusa Wielkiego satrapią Achemenidów, a później także monarchii Seleucydów. Ok. roku 245 p.n.e. miejscowy satrapa, Andragoras, uniezależnił się od Seleucydów. Ok. roku 238 p.n.e. na teren satrapii wkroczyli koczowniczy Parnowie pod przywództwem Arsakesa (247- ok. 217 p.n.e.), od którego wzięła nazwę dynastia Arsacydów. Następcy Arsakesa – Arsakes II (ok. 214-191 p.n.e.), Fraates I (176-171 p.n.e.), walczyli ze zmiennym szczęściem z Seleucydami i sąsiednimi ludami. Dopiero Mitrydates I (171-138 p.n.e.) przez podbój Medii, Mezopotamii, Arii, Margiany i Baktrii podniósł Partię do rangi mocarstwa. Syn Mitrydatesa Fraates II (138-128 p.n.e.) pokonał Antiocha VII Sidetesa w 129 p.n.e., sam jednak zginął w walce z Sakami.]
L-Achmenidzi, toczyli również wojny ze Scytami, w tym Laho – sarmatami. W tym czasie, w gościnie Babilońskiej/Perskiej przebywali Żydzi, którym się tam całkiem dobrze wiodło. To oni, opisali na kartach znacznie młodszej niż Wedy, swojej Tory (stare księgi Biblii), zagrożenie najazdami Lachów z północy. Wcześniej kilka tysięcy lat, o Lachach, jako bogach północy, pisali Sumerowie. Achemenidzi wywodzą się w prostej linii od L-Achajów, którzy przybyli znad środkowej niziny Dunajskiej, właśnie kolebki Lechickiej.
[Achemenidzi – dynastia panująca w Iranie w latach 550-330 p.n.e. Nazwa dynastii używana powszechnie jest greckiego pochodzenia i wiąże się z imieniem legendarnego Achemenesa. Szczyt potęgi dynastii przypada na czasy Dariusza I Wielkiego i jego syna Kserksesa I. Za ich czasów Iran osiągnął największe rozmiary rozciągając się od Azji Mniejszej i Egiptu (jako XXVII dynastia) aż po Indie. Achemenidzi zbudowali wielkie zespoły pałacowe w: Pasargadach, Persepolis, Suzie i Ekbatanie. Po śmierci Kserksesa I (465 p.n.e.) rozpoczął się powolny upadek dynastii. Ostatnim władcą z tej dynastii był Dariusz III (336–330 p.n.e.), pokonany przez Aleksandra Macedońskiego. W 1971 r. w ruinach Persepolis szach Iranu Mohammad Reza Pahlawi obchodził 2500 rocznicę założenia państwa perskiego (liczoną od momentu śmierci Cyrusa Wielkiego), co miało szczególnie podkreślić znaczenie dynastii Achemenidów w dziejach Iranu.]
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/56/Map_of_the_Achaemenid_Empire.jpg/480px-Map_of_the_Achaemenid_Empire.jpg
[Persowie przybyli do Iranu ze stepów Azji Centralnej w VIII w. p.n.e.. Osiedli oni na zachód od starożytnego Elamu, u wybrzeży Zatoki Perskiej. Za założyciela pierwszej perskiej dynastii uważa się Achemenesa, od którego pochodzi jej nazwa – Achemenidzi, nie wiadomo jednak dokładnie, kiedy Achemenes panował. Pierwszy perski podbój związany był z upadkiem Elamu w wyniku asyryjskiego najazdu w 646 p.n.e. W 612 p.n.e., wraz z Medami i Babilończykami, Persowie zdobyli Niniwę, przyczyniając się do upadku Asyrii. Korzystając z sytuacji, Persowie zajęli wschodnie tereny zniszczonego państwa. Mimo to ich państwo było wciąż mało znaczące i często popadało w zależność od żyjących na północy Medów, którzy wówczas stali się jedną z największych potęg starożytnego świata. Sytuacja ta zmieniła się, gdy władcą Persji został Cyrus Wielki. Około 551 p.n.e. stanął on na czele perskiego powstania przeciwko królowi Medów Astyagesowi. Król Medów najechał Persję, ale poniósł całkowitą klęskę. Pod Pasargadami jego wojska i dworzanie przeszli na stronę Cyrusa (Medowie i Persowie byli blisko spokrewnieni), a Astyages stał się jeńcem perskiego władcy. Cyrus zajął następnie medyjską stolicę Hamadan, a następnie całe imperium Medów, rozciągające się wówczas od Anatolii aż po Wyżynę Irańską. W obronie Astyagesa, swojego sojusznika i szwagra, stanął Krezus, król Lidii w Anatolii. Jego wojska starły się z Persami w 547 p.n.e. w nierozstrzygniętej bitwie pod Pterią. Bitwa pod Pterią (zwana też bitwą nad rzeką Halys) miała miejsce w roku 547 p.n.e.. Było to starcie pomiędzy królem perskim Cyrusem II a królem lidyjskim Krezusem. Najnowsze badania datują bitwę na rok 541 p.n.e.]
[Scytowie – koczownicze ludy irańskie wywodzące się z obszarów pomiędzy Ałtajem a dolną Wołgą, tj. z obszaru kultury andronowskiej[1], zamieszkujące od schyłku VIII lub od VII wieku p.n.e. północne okolice Morza Czarnego. Byli spokrewnieni z Sakami i Sarmatami. Staroperska nazwa tego ludu brzmiała Škūča; być może od *Skūtra „na przedzie”), według Herodota sami siebie nazywali Skolotami (Σκολοτοι), a Persowie według tego samego autora nazywali ich Sakami (Σάκαι).]
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/ad/Scythia-Parthia_100_BC.png
[Awesta, Avesta, Apastak, Awistak (z irańskiego apartak=prawo) – to święta natchniona księga zawierająca teksty religijne wyznawców mazdaizmu i zaratusztrianizmu (zoroastryzmu), czyli fragmenty starych irańskich przekazów datowanych na VII wiek p.n.e. lub na okres jeszcze wcześniejszy: II tysiąclecie p.n.e. Tekst pierwotny powstał prawdopodobnie w VI wieku p.n.e., według podania został zniszczony w IV wieku p.n.e., podczas podboju imperium perskiego przez Aleksandra Macedońskiego, następnie odtworzony, ponownie zredagowany i uzupełniony w czasach sasanidzkich. Nową redakcję sporządzono na rozkaz króla Partów, Wologazesa. Z polecenia założyciela dynastii Sasanidów, Ardaszira I (226-241) uzupełnił ją w III wieku kapłan Tansar; ostatecznej redakcji dokonano za panowania Szapura II (309-379).]
Państwo greckie, na ruinach starożytnych ludów proto słowiańskich jak Mykeńczycy i Pelaskowie, założyli L-Achajowie znad Dunaju (stąd Homer nazywał ich też Danajami bo i Dunaj zwany był wówczas Dun-ja czyli ‘den/Din-jest’ od strefy klimatycznej, jaka wyznaczał wraz z szeregiem innych rzek; Don, Ro-dan, Dni-str. Na północy wcześniej panował lodowiec i ostał się klimat znacznie chłodniejszy, szare, pochmurne dni. Słowo ‘dzień’ a dawniej ‘din/den’ to po prostu ‘di-en’ czyli ‘zimna- koniec’, podobnie jak ‘lod/lód’ to ‘lo-de/di’, czyli ‘równe/płaskie/niskie-zimne’). To oni nadali Hellenom pierwszy, wspólny język. Stąd tak wiele terminów słowiańskich w obecnej mowie Greków.
http://i.ytimg.com/vi/oO7Ta73EK_g/hqdefault.jpg
https://bialczynski.wordpress.com/2014/01/11/zapomniana-lechia-czyli-skandal-z-historia-poczatkow-polski-w-podrecznikach-men-nabral-wody-w-usta/
http://dragomira.bloa.pl/page/5/
http://dragomira.bloa.pl/wp-content/uploads/sites/17782/2015/06/800px-450roman-hunnic-empire1764x1116.jpg
[Achajowie (gr. Ἀχαιοί Achaioí) – ogólne określenie Greków walczących pod Troją używane przez Homera (rzadziej stosował też nazwy: Argiwi/Argiwowie i Danajowie) w jego eposach Iliada i Odyseja[1][2] . Według tradycyjnych poglądów historyków było to plemię greckie, które jako pierwsze przybyło na obszary kontynentalnej Grecji około 2000 lat p.n.e., podbijając Tesalię i miejscowych Pelazgów, jednak teza ta została odrzucona wraz z teorią o trzech inwazjach ludów greckich (achajskiej, jońskiej, doryckiej)[3]. Obecnie uważa się, że formowanie się „Greków”, ich kultury, religii, języka miało miejsce już na terenie Grecji, gdzie u kresu III tysiąclecia p.n.e. lub w ciągu II tysiąclecia p.n.e. stopniowo, w wyniku wielu migracji przybywały ludy mówiące językami indoeuropejskimi i mieszały się z miejscową ludnością[3]. Achajowie identyfikowani są z przedstawicielami cywilizacji mykeńskiej, której najważniejszym ośrodkiem były Mykeny, leżące w Argolidzie na Peloponezie[4]. Ok. 1450 r. p.n.e. Achajowie podbili Kretę, którą niepodzielnie władali z pałacu w Knossos[5][6]. Władca państwa achajskiego (mykeńskiego) nosił miano anaks/wanaks (w piśmie linearnym B wa-na-ka). Pomagał mu w rządzeniu lawagetas, lin. B ra-wa-qe-ta – prawdopodobnie dowódca wojskowy. Achajowie podejmowali dalekie wyprawy wojenne, z których największa, przeciwko Troi, doczekała się epickiego opisu w postaci Iliady Homera. Zakładali też kolonie na Cyprze, w Pamfilii i Rodos. Najprawdopodobniej o Achajach wspominają hetyckie tabliczki odnalezione w Bogazköy, które opisują silne królestwo Akhkhijawa utrzymujące stosunki z władcami Hetytów – Mursilisem II i Tudhaliją IV. W XI w. p.n.e. cywilizacja mykeńska upadła, na Peloponezie pojawiły się ludy mówiące doryckim dialektem języka greckiego. Dialekt achajski zachował się w północnej części Peloponezu, zwanej Achają. Eponimicznym ojcem plemion achajskich był mityczny Achajos, syn Zeusa i Pytii, w innej wersji syn królewny ateńskiej Kreuzy i Ksutosa. Od innych plemion greckich odróżniali się tym, że nosili brody oraz strojem złożonym z przepaski i chitonu z krótkimi rękawami. Mieszkali w prostokątnych domach zawierających wspólne pomieszczenie z paleniskiem pośrodku, tzw. megaron. Według Homera największymi księstwami achajskimi były Mykeny w których władali Pelopidzi, oraz Argos, Tiryns, Pylos, Lacedemon (Sparta), Kreta i Arkadia. W Iliadzie te niewielkie państwa wystawiły w wyprawie na Troję od 60 do 100 okrętów. W czasach późniejszych (od okresu archaicznego) Achajami nazywano mieszkańców krainy Achaja, położonej na północy Peloponezu. W III wieku p.n.e. powstało państwo związkowe o nazwie Związek Achajski, skupiające część poleis z Peloponezu. Zostało pokonane w 146 roku p.n.e. przez republikę rzymską.]
Termin Parthia przenieśli na półwysep włoski a wcześniej raseński, Rzymianie. Wcześniej, Rzym był miastem etruskim. Stało się to zapewne w okresie toczonych z Partami wojen.
[Wojny rzymsko-partyjskie – szereg wojen toczących się między Republiką Rzymską, a później Cesarstwem Rzymskim i Królestwem Partów od I wieku p.n.e. do III wieku n.e.]
Grecy przyjęli legendę o Parysie, personifikacji Perskiego księcia, młodzieńca o jasnej skórze, (skąd u Greków czy Persów taka barwa ciała?). Był to oczywiście potomek scytyjskich Lachmenidów. Od niego z kolei, wywodzi się nazwa Paris/Paryż, pięknego miasta w Europie. Tak, jak Amazonki z eposów Homera jak i Amazonia – kraina w Brazylii, wywodzi się z krainy Mazonia (bo ‘maż’ to u Słowian ‘błoto, czarna ziemia’, stąd nasza Mazowia, Mazuria) u ujścia Donu (gdy istniały tam rozlegle bagna polodowcowe) i panowały tamże plemiona scytyjskie rządzone przez kobiety, co się u proto Słowian zdarzało.
[Parys (także Aleksander, gr. Πάρις Páris, łac. Paris) – w mitologii greckiej królewicz trojański. Uchodził za syna Priama i Hekabe. Był bratem Hektora, Deifobosa i Kasandry oraz ukochanym królowej Sparty Heleny.]
Podsumowując, termin ‘partia’ posiada podobny źródłosłów mor femiczny, co nasz wyraz ‘para’ i szereg innych słów odsłowiańskich, tą teorie potwierdza, jak; ‘razem’ ; 1) ‘ra-si’ ; ‘moc/wielu-jasnych/białych’ 2) ‘ra-as-si’ ; ‘moc-wysoka-jest’ / ‘pora’ ; ‘po-ra’ ; ‘to-razem/obok’(urwany, skrócony przyrostek ‘si’)/ ‘po-ra-da’ ; ‘to—siłę/moc-daje’ i dalej podobnie wiele innych wyrazów.
Proponuje i to całkiem poważnie, aby Pan Paweł Kukiz wykorzystał inicjatywę ustawodawcza jaka teraz posiadł dzięki wejściu ze swoimi ludźmi do Sejmu, i wprowadził do ustawy o partiach politycznych nowy termin językowy, który zmusi media do odróżniania ruchu politycznego (partii) niekorzystającego z dotacji budżetowych i przeciwnego władzy partyjnej nad narodem, od typowych partii politycznych! Może takim terminem, mogłaby być ‘polahia’, czyli dawna a niestety zarzucona nazwa Polski. Używana jeszcze w XVIIIw wśród polskich emigrantów do Ameryki, którzy nazywali siebie sami Polachamy, nie zaś, jak dzisiaj, Polakami. Bo tez i nazwa polska nie wywodzi się wcale od ‘pól’ (pierwotnie rzymianie notowali nazwę ‘polona’, co by można wziąć od ‘palenia’ lub jednego tylko plemienia ‘Polan’) a od ich całej społeczności, wielu lechickich, czyli równych sobie prawami (wiecowe, kopne prawo, prawo koła) ludów słowiańskich, czyli Lachów (głoska ‘c’ oznacza łacińskie zmiękczenie głoski ‘h’, prawie niesłyszalnej w wymowie). Warto do niej wrócić, odzyskując jej chwalę i znaczenie jednoczące nasz naród, tym terminem. „Polahia”, czyli „To Lachia/Polska” lub „Partlahia” – czyli „ruch/partia Lachów/Polaków” . Nie powinno być tak, że ruch polityczny o zupełnie innych cechach organizacyjnych i systemowych (ustrojowych), media wrzucają do jednego worka nazewniczego. To rzeczywiście nietakt i szwindel, wykorzystujący Łukę prawną i językową. Skoro posłowie mogli stworzyć tak bzdurny termin jak ‘ministra’, to tym bardziej ma prawo zaistnieć słowo określające inny typ partii politycznej. Niezarejestrowanej i nieotrzymującej wsparcia budżetowego. Odnawiając, narodowy, dumną historie Polski i charakter Polaków. Przypominając o naszej starożytności. O zaistnieniu w Europie znacznie przed proto Frankami i Niemcami, (Keltami), bo już 10 – 12 000 lat temu. Jak tego dowodzi nauka ścisła, jaką jest genetyka. I słowiańsko – arjowa Weda oraz Awesta. Taka nazwa będzie znacznie lepsza, bo szersza, niż nazwa pochodząca od założyciela ruchu, co było dobre do czasu wejścia do Sejmu, gdy można było się jeszcze pomylić. Byłaby mniej egoistyczna, mniej wodzowska a bardziej narodowa, wspólna i celowa. Pokazując narodowy kierunek dążeń tego ruchu. Bo przecież takim on jest! Jest po wyborach, więc nikt jej już nie pomyli. Można ja przyjąć, zarejestrować i wypromować bez zmian ustawodawczych. Bez łaski PiS-u.
MOŻE SKUSI SIĘ PAN NA PRZYJĘCIE I WYPROMOWANIE DLA SWEGO RUCHU TAKIEJ NAZWY?! Panie Pawle!
Skoro ogłosił Pan budowanie jego struktur, to Komitet Wyborczy powinien się przekształcić w cos poważniejszego również z nazwy. Wtedy, będzie Pan promował naprawdę coś wielkiego. Naprawdę silny naród. Bo takie imponderabilia są ważne. Obudzi Pan naszego starożytnego ducha!
Rafał Kopko – Orlicki

Tak jak Mc Clusky najlepszy pilot Amerykański, z II w.św. też jest pewnie pochodzenia Irlandzko – Słowiańskiego 🙂

Polecam!

http://www.kki.pl/pioinf/przemysl/dzieje/rus/rus.html

STRONA GŁÓWNA

Kresy Wschodnie

LECHICKI POCZĄTEK POLSKI

STOLICA IMPERIUM LECHITÓW

„LECHIA” PATRIARCHY FOCJUSZA

PRAPOLSKI BASTION TOPONIMICZNY W BRAMIE PRZEMYSKIEJ I LĘDZANIE

ZARYS DZIEJÓW RUSI W OKRESIE DO XIII w.

ZNACZENIE TERMINU „RUŚ”

PROBLEM RUSI WE WCZESNYM OKRESIE DZIEJÓW POLSKI

POLSKA MIĘDZY WSCHODEM A ZACHODEM

POLSKA , LITWA , LETUWA , RUŚ

KWESTIA RUSKA W ŚWIETLE HISTORII cz I

KWESTIA RUSKA W ŚWIETLE HISTORII cz II

KWESTIA RUSKA WOBEC AUSTRII I ROSJI

RUŚ ZAKARPACKA

ŚWIĘTY ANDRZEJ BOBOLA

ŚWIĘTY JOZAFAT KUNCEWICZ

WOJNY KOZACKIE

KOZACZYZNA UKRAINNA

http://www.kki.pl/pioinf/przemysl/dzieje/rus/lechici1.html

Praca prof. Jana Czekanowskiego “Wstęp do historii Słowian” liczy grubo ponad 500 stron , ma podtytuł “Perspektywy antropologiczne , etnograficzne , archeologiczne i językowe” i z tych wszystkich kierunków bardzo wszechstronnie omawia ten temat. Ten niewielki fragment z jego pracy został przywołany jako (z koniecznosci bardzo wybiórcza) ilustracja tego że Polska posiada bardzo długie tradycje państwowe jeszcze przed okresem oficjalnego chrztu w 966 r. A ścislej ukazuje państwowotwórczą i narodowotwórczą rolę przedpiastowskiego państwa lechickiego. Mielismy bowiem własną dynastię narodową na dlugo przed Piastami. Państwo lechickie było jednym z czynników państwowotwórczych decydujących o powstaniu Państwa i Narodu Polskiego.

Nazwa “Polska/Polacy” w wersji łacińskiej występuje dopiero od XI-XII w. – czyli dopiero wtedy nazwa ta “występują na widownię dziejową” .Wcześniej występowała nazwa Lechia i inne pochodne od niej. Nazwy te zostały nadane ludności polskiej z zewnątrz, przez sąsiadów. Jedna z tych nazw została adoptowana i przyjęta za rodzimą językowo. Była to nazwa Lech (Polak), w liczbie mnogiej Lesi (Polacy), podobnie jak nazwa Czech w liczbie mnogiej Czesi. Nazwa ta wywodzi się z rdzenia Lech; jak podają jedni badacze jest pochodzenia celtyckiego, a inni. greckiego. Nazwa znana jest od II w w formie Lech (Leh), od IX w. ta forma występuje w Arabii, Bizancjum, Bośni, Bułgarii, Dalmacji, Iranie, Kroacji, Turcji i Turkmenii. W zmienionej formie od X w. jako Ledian w Serbii, a Lendizi w Bawarii, Lengiel na Węgrzech, Lenkas na Litwie i Łotwie oraz Lach w Albanii, Słowacji i Rusi . Modyfikacja tej nazwy nastąpiła w XIII w. przez jej latynizację z formy Lech w formę Lechita. a w liczbie mnogiej Lechici. Nazwy te nadawane przez sąsiadów Polakom, najlepiej oddają wielkość terytorialną imperium.
(…)