Jest podany źródłowy PDF z Akademii: Hello!

Also have a haplotype of Rurik dynasty from Yaroslavl line Russian Kings. His relatives of this haplotype – other Rurikids: Karpovs and Belosselsky-Belotserkovsky.

279671 Tyumen Cossack, Tyumen, R1a-Z280, Z92+, YP569+,
13 25 16 11 11-15 12 12 11 13 11 30

174778 Karpov, Rurik dynasty, R1a-Z280, Z92+, YP569+,
13 25 16 11 11-15 12 12 10 13 11 30

188621 Belosselsky-Belozersky, Rurik dynasty, R1a-Z280, Z92+, YP569+,
13 25 16 11 11-15 12 12 10 13 11 31

Sincerely Bulat.

Page 6-9.

https://www.academia.edu/20325913/%D…ry_2016_P.6-20

I okazuje się żę takie głupoty z Interii wcześniej czy później będą zweryfikowane. Wyszło że wcześniej.

http://www.anthrogenica.com/showthread.php?6246-New-haplotype-of-Rurik-King-dynasty-clade-R1a-Z92-YP569

Nie wiem czy ktoś taką informację już podawał i nie potrafię jej zweryfikować bo to jednak dane z dyskusji tylko.

https://youtu.be/sQbbxvG1JDE?t=134, może takie źródła

Prawie miesiąc spokoju i znowu mamy „świetlistą myśl objawioną”: „hg R1a pochodzi z Antarktydy”!!!
Do tego jeszcze pan Orlicki otrzymał w „objawieniu”, że Australia była połączona z Antarktydą.
Chyba w marzeniach sennych pana Orlickiego?
Zanim się takie „mądrości” ogłosi, to warto sprawdzić, choćby na Google Earth.
Między Antarktydą a Australią jest ok. 3 km głębina w najpłytszym miejscu. Nawet szelf wokół grzbietu Nowo Zelandzkiego, to ponad 500 m głębokości.
Nawet biorąc pod uwagę niższy poziom oceanu o 150 m, w czasie zlodowacenia, to zostaje jeszcze ok. 350 m głębokości. Małe wysepki wystawały tylko blisko obecnej Nowej Zelandii. Między Antarktydą a Australią nie było wysp. To widać po ukształtowaniu dna oceanu w tym rejonie.
Najmniejsza odległość między Antarktydą a Australią, to ponad 2600 km. Tyle samo, mniej-więcej jest do Nowej Zelandii.
Na Sundalandzie wymutowała hg R z hg P i Q. Hg R1a wymutowała gdzieś w Azji Środkowej. W wędrówce na północ Azji, z hg R wędrowała jeszcze hg Q. Później się rozdzieliły. Hg R, R1a oraz Q wędrowały w kierunku Syberii. W tym czasie na Syberii panował klimat umiarkowany, dzięki specyficznym warunkom geograficznym i klimatycznym. Hg R1a rzeczywiście mieszkała wtedy na Syberii, w okolicy J. Bajkał. Ta część Syberii, to czarnoziemy. Drugie miejsce po Ukrainie. Zatem, znakomite warunki dla rolnictwa.
To, że Rosjanie twierdzą coś o Syberii i hg R1a, wcale nie musi oznaczać komunistycznego nacjonalizmu.
Panie Orlicki – Kończ Waść, wstydu sobie oszczędź!!!

Według badań genetycznych 25-30%, ale wciąż jeszcze badania trwają.

Dziękuje ze pan jest….wiedza Polaków o swojej historii jest mniej nią zero……to nie nasza wina….wymordowali nas jak owce i zniewolili religia fałszywa Watykańscy zbrodniarze ….i nie ma mocnych na odwrócenie tego barbarzyństwa ….ludzie pod groźba tortur i wymordowania rodziny ,upokorzeni trwają w tej obłudzie zgotowanej przez Żydów dla Słowian….zaczęło sie to juz za czasów Cyrusa lub wcześniej ….nie dali rady wiec podrzucili nam .”konia Trojańskiego” …….i Sumeryjska gawiedź zrealizowała swój plan (…) gdy roz…..ła ład Scytów od środka…..

Omyłkowo wysłałem nie wszystko. Cd z poprzedniego źróła:

Nazwa
Nazwa Polan pochodzi najprawdopodobniej od rolniczego charakteru ich gospodarki (pole)
(…)
Zygmunt Gloger powołując się na Jana Długosza tak to opisuje[2]
wzrost zaludnienia u Lechitów nadwarteńskich wywołać musiał wcześnie potrzebę rolnictwa, t j. przemiany lasów na pola, od których nazwano ich „polanami”, czyli „polakami”. Najtrafniej określił początek tej nazwy Długosz: „Lechitowie, ci zwłaszcza, którzy na polach siedzieli, zostali przez inne pokrewne sobie drużyny, koczujące po lasach, nazwani Polanami, t. j. pól mieszkańcami, a ta nazwa tak się potem między ludźmi utarła, że dawne nazwisko (Lechitów) poszło w zapomnienie, a naród i kraj wszystek począł mianować się Polską”
(…)
Nazwa Polan pojawia się późno w źródłach pisanych. Tzw. Geograf Bawarski, główne źródło naszej wiedzy o geografii plemiennej ziem dzisiejszej Polski w IX wieku nie zna tego plemienia. Stąd też powstała hipoteza, nawiązująca do wymowy kroniki Anonima zwanego Gallem, głosząca, że Polanie byli początkowo podporządkowani plemieniu Goplan (Glopeani u Geografa Bawarskiego), a śladem przejęcia przez nich władzy jest legenda o Popielu i Piaście. Stolicą Goplan i ich rządzącej dynastii “Popielidów” była zapewne Kruszwica, na co wskazuje nie tylko legenda dynastyczna, ale także wyniki badań archeologicznych (wczesny gród plemienny w Mietlicy). Hipoteza Gerarda Labudy sugeruje, że jednostka ponadplemienna posiadająca 400 grodów nie mogła zniknąć ze sceny dziejowej jak jakaś efemeryda, i że pod nazwą Goplan (i Glopeani) faktycznie ukrywają się Polanie. Te wersje zdarzeń zakwestionował profesor Przemysław Urbańczyk z Instytutu Archeologii i Etnologii PAN[4], który odnosząc się do tezy przedstawionej przez niemieckiego historyka Johannesa Frieda[5], przyjmując, iż:

– najstarsza wzmianka o Polanach/Polsce wyszła w latach 998-999 spod pióra Jana Canapariusa, opata rzymskiego klasztoru św. Bonifacego i Aleksego, wspominająca o Sobiesławie (Sobieborze) Sławnikowicu, który zbrojnie wyruszył cum Bolizlauo Palaniorum duce (Vita I)
– najstarsze źródło, które zanotowało nazwę kraju “Polan”, to lista hymnów spisana w Reichanau ok. 1001 r. W jednej ze zwrotek tzw. sekwencji św. Wojciecha czytamy że: Polania ergo tanti sepeliens floret martyryii pignora[6]
– najstarszym źródłem lokalnym są monety Bolesława Chrobrego opatrzone: PRINCE[P]S POLONIE datowane na 1003/1005 r.[7]

Zgadza się, iż nazwa choronimu Polonia i etnonimu Poloni pojawia się ok. 1000 r. nagle i pomimo, iż raczej oczywisty jest związek ich źródłosłowu z polem, czyli: miejscem równym, odkrytym, uprawianym, wylesionym itp. (przy czym z czysto etymologicznego punktu widzenia najbardziej poprawne były zdaniem P. Urbańczyka wersje Polenia i Poleni Thietmara) to istnienia plemienia Polan na terenie późniejszej Wielkopolski a priori założyć nie można. Przy okazji odrzuca podstawowe tezy Frieda, iż nazwę Polonia/Poleni nadał krajowi Chrobrego Otton III podczas zjazdu gnieźnieńskiego (nadanie nowego imienia przy chrzcie), gdyż w opinii samego Ottona III był on in Sclavania in civitae Gnesni ubi corpus beati martyris Ad[alberti… re]quiescit[8], a więc w w kraju Słowian (Słowianii), w mieście Gnieźnie, gdzie spoczywa ciało błogosławionego męczennika Wojciecha, a o istnieniu Polan i Polonii pojęcia raczej nie posiadał, i doszukiwanie się pochodzenia nazwy od polewania (wodą podczas chrztu) uważa za kuriozalne[9].
(…)

P.S.
Przyznam się szczerze, że ta etymologia/nazwa grecka „Polin” mnie zaskoczyła (ok). Myślę, że jest za dużo dowodów na to, żeby zacząć brać poważnie 100% zakłamanie is-tory-i Polski. Źródłom romajsko/germańskim nie można w ogóle ufać, bo w zestawieniu ich z nimi samymi, jak i innymi źródłami (arabskie, wschodnie itp.), można wywieźć równorzędnie prawdopodobne wersje.