Pomijając fałszerstwo Tacyta itp, chodziło mi o to, że jest wiele wątpliwości wynikających nawet z tych „oryginalnych” źródeł, które podważają allo-allo germańskie germaństwo na ziemiach polskich, ale trzeba je chcieć przeczytać i wyciągnąć wnioski, bo albo coś jest germańskie, albo nie jak np. niby najstarsi zanotowani Germanie, a jak się jednak okazuje, tak naprawdę celtyccy Cymbrowie i Teutoni… itd.

Panie Adamie,

to prawda, że nigdy nie czytałem nic innego o Julku, jak to że na kilka dni poszedł był z wojskiem za Ren i szybko wrócił, bo tam dzicz była, panie dzieju…

P.S.
Dobre anty-allo-allo komentarze o tym rzymskim/germańskim wdruku na polskich mózgach.

Krzysztof,
poczytaj sobie tu licznych fałszerstwach min. o sfałszowanym Tacycie, Germanach itp, jak to z tym było:
http://bialczynski.wordpress.com/2013/11/29/winicjusz-kossakowski-takie-sobie-gadanie-zagadka-sama-sie-rozwiazala/#comment-53247

Aha, w czasach gdy to czytałem w latach 90-tych, odnosiłem tą wzmiankę po prostu do przekazu Kadłubka.

Kraken, Krabb, Kraks to jeden (i ten sam) z Siedmiu Kruków z legendy założycielskiej o Słowianach Istach i Skołotach czyli Królestwie SIS

Wnikliwy, pełen głębokiej wiedzy tekst godny najwyższej uwagi.

Cytat z powyższego linka. Komentarz zbędny.

„Podsumowując, zachodni, pozbawiony poszanowania stosunek (pełen ignorancji) do astrologii, może być duchową arogancją zakorzenioną w czymś znacznie głębszym, niż w filozoficznych założeniach metody naukowej wdrożonej w kulturach uprzemysłowionych i technokratycznych, a także w czymś dużo głębszym niż wyłącznie dyktat męskiego monoteizmu zrodzonego w pomrokach dziejów podczas ucieczki Abrama z Ur, czy też w samym zazdrosnym judeochrześcijańskim bogu, który nie będzie miał innych (cudzych) bogów (elohim) przed sobą.

Ów zachodni (tzw. naukowy) brak szacunku dla „astrologii”, jak również demonizacja rzymskokatolickiego Kościoła, uwzględniając niesłuszne splądrowanie i zagrabienie przez Kościół – jak i inne ośrodki patriarchalnej władzy na świecie – jej skarbów (astrologii celestialnej), może być zakorzeniony w następujących czynnikach kulturowych, z których każdy ma charakter endemiczny w stosunku do patriarchalnego porządku społecznego i oscyluje najsilniej wokół męskich religii monoteistycznych. Są to następujące czynniki:

1. Brak szacunku dla Bogini;
2. Brak szacunku dla Ziemi, zwłaszcza w zakresie rolnictwa, jak i samego życia roślinnego;
3. Brak szacunku dla feminocentrycznego ludzkiego doświadczenia (nie mylić z tzw. feminizmem – to dwa różne światy), zwłaszcza w kategoriach kobiecej seksualności i kluczowej roli kobiet w procesie kreacji (rozrodczości całego gatunku, jak i sfer aktywności społecznej, w którą mogłyby wnieść zbyt wiele nieodpowiadającej męskiemu bogowi wojny, elementów pacyfistycznych i humanistycznych);
4. Brak szacunku dla wszystkich zwierząt, które są uważane za niższe formy życia, a także;
5. Brak szacunku dla naturalnych praw!

Być może któregoś dnia, świat nauki uzna oficjalnie, iż z pozoru prymitywne neolityczne figurki i zdobione symbolami ceramiczne naczynia, przed tysiącami (a nawet dziesiątkami tyś.) lat, były płaszczyzną dla bogatego gwiezdnego i ogólnoludzkiego kodu, odnoszącego się do Wielkiej Macierzy, i że nasi odlegli przodkowie z pełnym szacunkiem – bynajmniej nie z braku inteligencji czy zacofania, gdyż ich znajomość relacji zachodzących pomiędzy odległymi od Ziemi obiektami, świadczy o czymś zgoła odmiennym – czcili cykle przyrody, w tym przesilenia, równonoce oraz miesięczne cykle księżycowe, jako manifestację doniosłej kobiecej roli, dzięki której możemy przetrwać jako gatunek, zwłaszcza w szczytowym okresie ciąży, podczas świętych godzin do porodu.

Jeśliby ta historia mogła być powszechnie opowiadana (np w szkołach, na akademiach, na konferencjach oraz w mediach), mogłoby to pomóc ludziom odnosić się do nieba – w każdym tego słowa znaczeniu – znacznie głębiej, jak i samej godności Bogini, kobiet i dziewcząt, rolnictwa, reprodukcji (jako sacrum a nie tylko profanum) oraz do zwierząt w ludzkich, kosmologicznych kategoriach, przyczyniając się do osiągnięcia przez Zachodnią Cywilizację, lepszej równowagi z samą sobą, a także z innymi kulturami oraz ich przestrzeganiem kosmologicznych tradycji (mam na myśli głównie tradycje Dalekiego Wschodu czy szczepów Indian Ameryki Pn, czy ludów Polinezji lub animistycznych kultur plemiennych Afryki, od czego skutecznie odwodzi nas, rzekomo dla naszego dobra, patriarchalna kultura wojujących męskich bogów) i być może co najważniejsze, z niezrozumiałymi do końca i wciąż wykraczającymi poza naszą moc, prawami Natury, która – bądź co bądź – jest kolebką naszego przetrwania.”

I jak zwykle. We wszystkich opisach romajskich, słowiańskie pleniona napadają, jedne na drugich. Trwa jakaś wieczna wojna domowa Już to tu wielokrotnie pisałem. Nie było żadnych wędruwek ludów, ani wojen domowych. Są to informacje celowo zafałszowane przez Romajów lub (do czego bardziej się skłaniam) błąd oglądu obserwatora i brak znajomości realiów obserwowanego zjawiska.
„Kostrobokowie zaatakowali Rzym, po czym zostali podbici przez Wandali Hasdingów [6].” – nikt nikogo nie podbijał. Były to dwie armie słowiańskie, które się po prostu wymieniły, przegrupowały.
Tak, jak to opisał Ptolemeusz, równie dobrze opisać kampanie II wojny światowej – „Zbrojny Żukowa podbił, zbrojny lud Koniewa, który wcześniej zaatakował III Rzeszę”. Komletna bzdura, ale za 2 tys. lat może się stać odkrywczą prawda. To tylko zależy, jaki idiota będzie to interpretować.
A.S.