No właśnie i czy to są jakieś obce języki, czy gwary tego samego języka?

Wisła, dnia 11.09.2013 r.

Rusko przipowiastka po slondzku :

Onego dnia chopy spytały dziada : – Toż żyjesz już z żeną pół wieka, Godej no ino nom, Jako je tego tajemnica ?

– Jak żem młody buł, chodziłech na schadzki, a po tym odprowadzałech je do dom pod rynką. Kochołech ten czos z dziołchami , Jednakowoż to im tyż nie szkodziuło.

W końcu prziszoł czos, co by się chajtnąć. Ale jak trefić kero godno żena, kaj w koło tela piknych dziołch buło, Nu i trza buło wybrać?

Ida z jedno…, nagle rynka chyto. -Lobejżij – co to jest?

Widza, kałuża przed nią

i na kraju ją obeszła,

jo szoł prosto bez nia.

Ale inkszo kałuża buła już celowo. To buło tak samo, jak i pierszy roz. I trza sie buło gipko żegnać. Ta dziołcha ni do mi szczynścia .

Chodziułech jeszcze z innemi tom drogom. Obroz buł taki som -kałuża minięto. I pomyśloł bez chwila, Pedziołech do siebie: – „A byda chodziół ”

A trzeci , czwarty i piąty. Wszystkie robiuły to co ta pierwszo. Jest to smutne myśla se a życie nie łatwe.

Po jakimś tam czasie, a już ni pamiętom, wieda nowo do dom. No i jak zawsze ida bez ta kałuża, No a Ona bez niczego idzie za mną.

Czy nie widziołaś? Trza sprawdzić jak głemboko. Wlazujemy głębiej. No a lipsta- zero uwagi na kałuża. Łod tego casu , pół sto lat żyjemy zgodnie.

Wszystkie te piersze usta pootkrywali , Wtedy całą wsią zagomoniło.

– To bych pedzioł przed wszytkimi inkszymi szczegółami ,

Patrzysz..!!! – a bardzi ci sie poszczyńści.

To samo po rosyjsku :

Однажды мужики спросили деда: -Вот ты живешь с женой пол-сотни лет. Так ты уж нам ,неопытным,поведай, В чем данного явления секрет?

-Был молодым,ходил на посиделки. Затем домой под ручку провожал. Меня любили в это время девки, Я,впрочем,тоже их не обижал.

В конце концов пришла пора жениться. Но как найти достойную жену, Когда вокруг красавицы-девицы, А выбирать приходится одну?

Иду с одной. Вдруг руку вырывает. Смотрю – в чем дело ? Лужа впереди. Она ее по краю оббегает, А я продолжил так, как есть идти.

Но к новой луже шел уже нарочно. Все повторилось так, как в первый раз. Подумалось – прощаться надо срочно. Такая девка счастья мне не даст.

Иду с другой по прежнему маршруту. Картина та же – лужу обошла. И я, не сомневаясь ни минуты, Сказал себе :- „Опять не подошла”.

И с третьей, и с четвертою, и с пятой Все повторялось так, как в первый раз. Я, думами печальными объятый, Уже решил, что жизнь не задалась.

В который раз, и не припоминаю, Зазнобу новую веду домой. И, по привычке, в лужу забредаю, А та, без колебаний, вслед за мной.

Что, не заметила ? Проверить нужно. Мы в более глубокую идем. Подруга – ноль внимания на лужу. С тех пор пол-сотни лет живем ладком.

Все поначалу рты пооткрывали, Затем загомонило все село : – Вот раньше бы поведал все детали, Глядишь – и нам бы больше повезло…