Proszę sobie wyobrazic, że to jest słowo o bardzo starym prasłowiańskim rodowodzie, słowo które przeszło kilka przekształceń. Mierzwą nazywano starą słomę. Ja pamiętam, że sieczka słomiana, która wychodziła z maszyny po omłóceniu zboża to była mierzwa właśnie. Tę słomę mieszało się z odchodami krowimi i wychodzi z tego nawóz. Mierzwić pole to nawozić pole. czeskie mrwa, od tego i morwa, więc chodzi tutaj o martwą słomę i odpady z tego co zjedzone a więc też „pokarm zużyty” = martwy. Słowo mierwa, mrwa, pochodzi od rdzenia mer – mor- czyli mrzeć, morowieć, marnieć, marcha – to martwe zwierzę, rozkładające się. A więc wcale nie dziwi kamienny krąg i „łysa góra’ w Mierzwicach-Mierwicach-Morwicach. Będzie to bowiem miejsce Czci Mora, lub jakiegoś innego bóstwa z tego Tynu – Panów jak się ich nazywa – Życia i Śmierci, Zdrowia i Choroby, Starości i Zmorzenia, Zagłady i Zapomnienia (Umorzenia – umorzenie grzywny to „zapomnienie”, „zagładzenie” kary – umorzenie). Mor, Mara-Maryena, Marmuriena, Marzana, Marzanna-Marya, Mor-Moroz (Mróz) oraz Zmora – Pani Choroby, Majaków, Kirsnu-Maligny, a także Chorzyca-Gorzyca Pani Gorączki, Jadów, Trucizn i Ziół Leczniczych. Dlaczego zarówno martwą słomę – podkład nawozu jak i sam nawóz nazywano mierwą – bo Morowie poprzez zagładę prowadzą życie do Odrodzenia, a także leczą dajac nowe siły życiowe. Kogo choroba i zaraza nie zmorze tego wzmocni, prawda! Śmierć i pobyt w Zaświatach prowadzi do ponownego odrodzenia życia – na polach uprawnych, w gospodarstwie, wszędzie, życie i śmierć są przez Morów splecione ze sobą.

Jak stare były te drzewa które tam połamało, oto jest pytanie? Czy były miedzy nimi naprawdę stare drzewa. Czy są tam blisko tego kręgu jakieś naprawdę stare drzewa. Po drzewach, ale takich naprawdę stareńkich gdyby były – pomnikach przyrody – czyli wiekowych mających np. 400 lat, albo 300 można by dokładniej powiedzieć czy to było bóstwo żeńskie czy męskie które tutaj czczono.

Mierzwice to Miejsce mora, Marzanny lub Zmory, a skoro jest wciąż krąg to był tam i Atraznik Wiary przyrodzoney Słowian i pewnie rosło tam drzewo ZAPISU, albo głowne drzewo tych Bogów w Świętym Gaju.

Może dałoby się tam zrobić jakieś zdjęcia, wystarczy komórka z aparatem 5 mb – to byłoby coś, coś na osobny artykuł nawet.

Po drugiej stronie Mielnika znajduje się zakole przez miejscowych zwane bardzo słowiańsko „Trojan”. O tym podmokłym terenie krążą różne legendy o rzekonych diabłach, które można tam spotkać.

Zaś w pobliskich Mierzwicach, w lesie znajduje się kamienny krąg ( mieszkańcy zwą to miejsce „Łysą Górą”). Niewiele osób wie o tym miejscu, jeszcze mniej zna drogę. Dwa lata temu na szczycie tej „góry”, dokładnie w miejscu kręgu głazów wichura ( lub trąba powierzna) połamała kilkadziesiąt drzew dookoła. Tylko w tym jednym miejscu.

Czy ma Pan może pomysł skąd wzięła się nazwa Mierzwic ( na starych mapach pojawiają się jako Mierwice)?

Piękna sprawa, ten krzyż!

„I was at the Asian Civlizations Museum in Singapore today and found this. It is from the Tokugawa era in Japan when Christianity was outlawed. Someone could covertly worship the cross.” Indrajala