„Wojowniczy bogowie, tzw. pół-bogowie jako odrębna podklasa są w o tyle gorszej sytuacji od swych pobratymców, tzw. „pełnych” bogów, że mimo mierzonej ludzką miarą niesamowitej potęgi, to jednak owładnięci niedającą się ugasić ślepą zaborczością tłuką się między sobą o ten czy tamten skrawek galaktyki jak dzieci o mniej lub bardziej kolorową zabawkę.

Jakby tego było mało to z zawziętością i ambicjami Hitlera lub Stalina nieudolnie próbują wcielać w życie wizję o poszerzeniu swego imperium nawet o stojące wyżej w hierarchii światy w pełni boskie – co skazane jest na powtarzaną n-ty raz z uporem maniaka porażkę”.

Jednemu z takich bogów służą neojudaiści,ci od Koranu,Tory,Neo Testamentu,Kateschizmu itd itp

„Pełni” bogowie w kasze dmuchać sobie nie dadzą jakimś tam zazdrosnym tytanom i pędzą swe wydawałoby się niemające kresu żywoty w poczuciu coraz to większej wszechmocy, wszechobecności i wszechwiedzy. Psztykać się między sobą o poniższe światy, czy całe galaktyki nie muszą, bo wielu z nich potrafi stwarzać sobie na poczekaniu własne.

Wielu z nich wyposażonych jest w trudne do pojęcia w swym ogromie miłosierdzie i czują odpowiedzialność, troskę w stosunku do „swego” stworzenia. Jednakże, ponieważ ich wszechmoc jest wciąż iluzją, bo sami stanowią nie w pełni mądrą część doczesności, którą stwarzają, to nie dysponują zręcznością pełnego wygaszenia cierpienia istot, które, jak im się wydaje powołali do życia. Mogą wiele pomóc, np. ludziom, którzy budują im świątynie i się do nich modlą, jednak ma to ograniczony zakres działania i skuteczności”.

http://108mohicans.blogspot.com/2012/12/jak-pomoc-umierajacemu-lub-umaremu.html

„Jak niespodziewaną oraz zawrotną była kariera Świętej, tak też nie mniej niespodziewanym i tragicznym był jej koniec. Na wiosnę 1430 roku w potyczce z Anglikami i Burgundami pod Compiegne Joanna pod naporem przeważających sił wroga usiłowała bronić się we wspomnianym mieście. Z niewyjaśnionych dotąd przyczyn przed jej oddziałem zamknięto przedwcześnie bramy Compiegne. W ten sposób dostała się w ręce Burgundów. Ci za 10 000 franków w złocie (suma bardzo wielka) odsprzedali ją Anglikom. Ci przewieźli ją do Rouen. Postanowili na Świętej wywrzeć krwawą zemstę. Najpierw zależało im na tym, by ją pozbawić czci, jaką jej osobę powszechnie otaczano we Francji. Posłużono się więc służalczymi członkami inkwizycji kościelnej i pod przewodnictwem biskupa Beauvais, Piotra Cauchon, wytoczono jej proces. Nie umiejąc sobie wytłumaczyć jej misji, oskarżono ją o zmowę z diabłem. Jej wizje, głosy, objawienia uznano za opętanie szatańskie. Użycie zaś przez nią wojskowego stroju męskiego uznano za urągające przyzwoitości chrześcijańskiej. Skazano ją na śmierć pod zarzutem czarów i herezji. Co wycierpiała Święta w czasie długich miesięcy tortur fizycznych i moralnych — Bogu jest tylko wiadome. Wywierano bowiem na dziewczęciu brutalny nacisk, by „dobrowolnie” przyznała się do wspomnianych występków i w ten sposób do kary śmierci dołączyła zhańbienie. Święta odwołała się od wyroku inkwizycji do papieża. Odwołanie to oczywiście odrzucono. Oddano ją teraz w ręce władzy świeckiej, by wykonano na niej wyrok. Zginęła na stosie dnia 30 maja 1431 roku ze słowami: „Święty Michale! Święty Michale! Nie, głosy moje mię nie zawiodły; Bóg mnie posłał”.

Słuszność tego wyroku rychło wszakże została zakwestionowana. Odezwały się głosy oburzenia w całej Francji. Pod ich naciskiem Karol VII w roku 1452 ustanowił komisję pod przewodnictwem kardynała d’Estouteville. Przesłuchano 20 świadków, zasięgano opinii teologów i kanonistów. Także papież Kalikst III wydał polecenie zbadania akt procesu. Wyrokiem procesu rehabilitacyjnego z dnia 7 lipca 1456 Rzym wydał wyrok potępiający, uznający trybunał inkwizycji, skazujący Joannę na śmierć, za sprzeczny z prawem i hańbiący.

Stracenie św. Joanny nie uratowało bynajmniej Anglików od ostatecznej klęski. Wstrząsnęło to sumieniem całej Francji. Książę burgundzki, by się nie znaleźć na straconej pozycji, przeszedł na stronę Karola VII. Anglicy zaczęli ponosić klęskę po klęsce, aż zostali zmuszeni opuścić Francję (1453).

Doczekała się Joanna jeszcze wspanialszej nagrody za swoje bohaterskie życie i śmierć. Dnia 27 stycznia 1894 roku papież Leon XIII przyznał jej kanonicznie tytuł „czcigodnej”, dnia 6 stycznia 1904 roku papież św. Pius X ogłosił heroiczność jej cnót, a 18 kwietnia 1909 roku w bazylice św. Piotra w Rzymie dokonał jej uroczystej beatyfikacji. Dnia 16 maja 1920 roku papież Benedykt XV wyniósł Joannę do chwały świętych.”
……………………………………………………………………………..

Czyli co, jedni wyznawcy nie-indoeuropejskiej/slowianskiej tradycji, w tym kaplani i zakonnicy tzw. swietej inkwizycji ( macierzystej firmy niemieckiego papierza z hitlerjugent, co byl niedawno abdykowal!!!), spalili na stosie po dlugich OKRUTNYCH torturach te, wtedy jeszcze nie swieta, tylko jawnogrzesznice i czarownice??? Jak to jest, ze tzw. papierz stwierdzil, ze sad ktory dzialal w jego imieniu zrobil zle? Jak to mozliwe, ze wyznawcy nie-indoeuropejskiej/slowianskiej tradycji robili i robia na calym swiecie tyle „dobrego”? Gdzie wtedy byl ten nowy dobry bog?

Obawiam się ze tak.
Ofiary z ludzi są składane obecnie,dziś to się nazywa kara śmierci za bluźnierstwo.
Pośrednio do złożenia ofiary z człowieka przyczynia się kapelan błogosławiący pociski.

No tak, na to chyba wyglada. 🙁
Jedni wyznawcy nie-indoeuropejskiej/slowianskiej tradycji (nowa, dobra i nieokrutna poprawnie politycznie nazwa – nie ma co reklamowac konkurencji…itp. hehehe ) zabijala w okrutny sposob (np. palila na stosach) innych wyznawcow tej samej nie-indoeuropejskiej/slowianskiej tradycji… jak zwykle to samo nawet dzisaj.
Dlaczego, jak zaczyna sie powaznie rozmawiac, o tej starej okrutnej indoeuropejskiej/slowianskiej tradycji, to jakos wszystko wyglada dokladnie na odwrot? Nie chce strzelac goli tylko do jednej bramki… to nudne
Dlaczego tu ktos nie broni tej nowej dobrej nie-indoeuropejskiej/slowianskiej tradycji?
Czyzby jej zwolennicy i wyznawcy sie bali? Czego i kogo? Czy my zabijamy w okrutny sposob i palimy ludzi na stosach, jak oni to robili i robia? Powinni byc przeciez zaprawieni w bojach. Robia to juz od tak dawna… czego tu sie bac… tych kolesi w skorach co wypelzli z bagien Prypeci, tak dosc niedawno temu? Dlaczego tu nie ma nikogo, kto by bronil tej dobrei i nieokrutnej nie-indoeuropejskiej/slowianskiej tradycji?

Hahahahaha… czyli ze co ta ksiazka to totalna lipa?

Zajrzałam sobie do źródeł katolickich, jak oni tłumaczą świętość Joanny d’Arc:
http://mateusz.pl/swieci/0529a.htm

Dla mnie zarówno spalenie jej na stosie jak i ogłoszenie ją świętą wygląda na polityczne przepychanki pomiędzy Francją a Anglią. Anglicy posądzając ją o czary i konszachty z diabłem z pewnością chcieli wykazać, jakiegoż to sojusznika z Piekła rodem mieli przeciwnicy. Dla Francuzów z kolei, zabita diabelskimi łapskami Anglików, zasługiwała na nimb świętej męczennicy.

W całej tej historii najciekawszy jest nieomylny Kościół wraz ze swoją watykańską mądrą głową. Nieomylny, co nie znaczy, że nie może zmieniać zdania, ot tak sobie, w zależności od tego, co mu przyniesie więcej korzyści. Raz jeden papież ogłosi kogoś heretykiem, za chwilę inny o tej samej osobie powie, że była świętą. A duch święty, rzekomo podejmujący decyzje ustami papieży? On chyba też ma huśtawkę nastrojów…

Święci KK to w ogóle dla mnie rzecz niepojęta 😀 Moja mama ostatnio zachwycała się i wzruszała jedną taką świętą, której świętość polegała na tym, że nie odeszła od męża-tyrana i chyba w dodatku w ogóle jakiegoś straszliwego drania. Kobieta cierpiała całe życie, ale nie ważyła się rozdzielić tego, „co Bóg złączył.”

Jeśli ktoś nie był i nie widział co robili ludzie dawniej
to lepiej niech nie tworzy sensacji.

Dowodem na to że „poganie”składali ofiary z ludzi
są często cmentarze 🙂
Są kości=były ofiary.

Takie jest moje zdanie.

Ok, Mezamirze teraz wybacz, ale musze sie „wcielic” w jednego z naszych oponentow, bo nikt tu jakos nie nawiazuje do tego nurtu rozumowania, a szkoda.

Co z tymi ofiarami skladanymi w imie okrutnego starego/starych Boga/Bogow? Bo okrutni byc musieli, skoro autorka pisala, ze byli okrutni, tak? Chyba autorka nie klamala i swa opinie oparla byla na jakis swoich zrodlach. Moze czytala pania Janion? To jak bylo ze starym/nowym bogiem dobroci, jest napisane w ST i kazdy kto chce moze se poczytac i wyciagnac wnioski.

Gdzie sa dowody na okrucienstwo plemiennego starego/starych Boga/Bogow?

Czytalem gdzies ze w Radogoszczy, nome omen swiatyni w lesie/puszczy bylocos takiego jak jeziorko z koscmi.
Moze pani autorka nawiazala do tego? Chyba Tietmar biskup to pisal, ten co pisal o imionach tych okrutnych bogow plemiennych wyrzezanych na ich balwanach tam, w tej zniszczonej przez niego i jego niemieckich chrzescijanskich/katolickich bozych bojownikow, hm?

2. Czy Bogowie slowianscy byli/sa okrutni i zli w przeciwienstwie do “Dobrego Boga” kaplanow w dlugich szatach? (W jednym z opisow tej ksiazki spotkalem sie z opisem ofiar z ludzi, popiolow kosci tych ofiar lezacych kolo posagu “Bezimiennego”. itp)

Stary Testament zawiera szczegółowe zapisy dotyczące ofiar wotywnych
z ludzi, zwierząt, domów i ziemi, przeznaczanych dla kasty kapłańskiej,
oraz cennik osobowy ludzkich dusz.

„…Dalej Pan powiedział do Mojżesza: Mów do Izraelitów i powiedz im: Jeżeli kto chce się uiścić ze ślubu, według twojej oceny dotyczącego jakiejś osoby wobec Pana, tak będziesz oceniał: jeżeli chodzi o mężczyznę w wieku od dwudziestu do sześćdziesięciu lat, to będzie on oceniony na pięćdziesiąt syklów srebra według wagi przybytku. Jeżeli chodzi o kobietę, to będzie ona oceniona na trzydzieści syklów. Jeżeli chodzi o młodzież w wieku od pięciu do dwudziestu lat, to chłopiec będzie oceniony na dwadzieścia syklów, a dziewczyna na dziesięć syklów. Jeżeli chodzi o dzieci w wieku od jednego miesiąca do pięciu lat, to chłopiec będzie oceniony na pięć syklów srebra, a dziewczynka na trzy sykle srebra. Jeżeli chodzi o ludzi starszych w wieku od sześćdziesięciu lat wzwyż, to mężczyzna będzie oceniony na piętnaście syklów, a kobieta na dziesięć syklów. Jeżeli jednak ktoś jest tak ubogi, że nie może spłacić według twego oszacowania, to postawi osobę ślubowaną przed kapłanem, a ten ją oszacuje. Według możności tego, który ślubował, kapłan ją oszacuje…..Kapłańska 27.1-8”

„Jeżeli kto poświęci co ze swej własności dla Pana jako cherem: człowieka, bydlę albo część gruntu dziedzicznego – to ta rzecz nie będzie sprzedana ani wykupiona. Każde cherem jest rzeczą najświętszą dla Pana. Żaden człowiek, który jest poświęcony dla Pana jako cherem, nie może być wykupiony. Musi on być zabity…… Kapłańska 27.28-29”

„Pan tak powiedział do Mojżesza: Poświęćcie Mi wszystko pierworodne. U synów Izraela do Mnie należeć będą pierwociny łona matczynego – zarówno człowiek, jak i zwierzę …[…]… I będzie u ciebie; co jest rodzaju męskiego, należy do Pana. Lecz pierworodny płód osła wykupisz jagnięciem, a jeślibyś nie chciał wykupić, to musisz mu złamać kark. Pierworodnych ludzi z synów twych wykupisz. Gdy cię syn zapyta w przyszłości: Co to oznacza? odpowiesz mu: Pan ręką mocną wywiódł nas z Egiptu, z domu niewoli. Gdy faraon wzbraniał się nas uwolnić, Pan wybił wszystko, co pierworodne w ziemi egipskiej, zarówno pierworodne z ludzi, jak i z bydła, dlatego ofiaruję dla Pana męskie pierwociny łona matki i wykupuję pierworodnego mego syna. Będzie to dla ciebie znakiem na ręce i ozdobą między oczami przypominając, że Pan potężną ręką wywiódł nas z Egiptu. Wyjścia 13.1-2, 12-16”

„Nie będziesz się ociągał z ofiarą z obfitości zbiorów i soku wyciskanego w tłoczni. I oddasz Mi twego pierworodnego syna. To samo uczynisz z pierworodnym z bydła i trzody. Przez siedem dni będzie przy matce swojej, a dnia ósmego oddasz je Mnie….. Wyjścia 22.28-29”

„A po tych wydarzeniach Bóg wystawił Abrahama na próbę. Rzekł do niego: Abrahamie! A gdy on odpowiedział: Oto jestem – powiedział: weź twego syna jedynego, którego miłujesz, Izaaka, idź do kraju Moria i tam złóż go w ofierze na jednym z pagórków, jakie ci wskażę….. Rodzaju 22.1-2”

„poświęcenie”, tudzież „całkowite poświęcenie” (hebr. cherem), tłumaczone jest niekiedy w Biblii jako „klątwa” i oznacza nie tylko oddanie na własność, ale uświęcenie poprzez całkowite zniszczenie. Jest to oczywiście uświęcenie, dedykowanie, ale głównie osiągane poprzez zamordowanie, zaszlachtowanie, eksterminację.

„Obłożyliśmy je klątwą, podobnie jak uczyniliśmy z Sychonem, królem Cheszbonu, wykonując klątwę (herem) nad każdym miastem, mężczyznami, kobietami i dziećmi….. Księga Powtórzonego Prawa 3,6 BW”

„mieszkańców tego miasta wybijesz ostrzem miecza, a samo miasto razem ze zwierzętami obłożysz klątwą (herem). Cały swój łup zgromadzisz na środku placu i spalisz ogniem – miasto i cały łup jako ofiarę ku czci Pana, Boga twego. Zostanie ono wiecznym zwaliskiem, już go nie odbudujesz….. Powtórzonego Prawa 13. 16-17′

„I na mocy klątwy (cherem) przeznaczyli na zabicie ostrzem miecza wszystko, co było w mieście: mężczyzn i kobiety, młodzieńców i starców, woły, owce i osły….. Jozuego 6.21”

Przy normalnej ofierze dla Boga stosowane jest zazwyczaj słowo 'zebach’. Natomiast herem oznacza zawsze eksterminację, mordowanie i rzeź, tak jak w V Mojż 3:6 i wielu innych wersetach opisujących mordy wojsk izraelskich. Oczywiście tłumacze stosują tutaj różne pobożne sztuczki i zamiast „wymordować” piszą o „bożym sądzie” „świętej destrukcji” czy „klątwie”. I chociaż gdzie nie gdzie napisane jest wprost o całkowitym ofiarnym zniszczeniu to jednak wiele przekładów używa słów „poddać pod boski sąd”. Rzecz jasna tego typu wyrażenia wprowadzają pewną dezinformację.

„Nie zachowasz przy życiu żadnej żywej istoty. Zamiast tego wymordujesz [wyrżniesz, złożysz w ofierze] wszystkich Hyttytów, Amorytów, Kananejczyków, Peryzzytów, Hywytów i Jebuzytów – tak jak ci rozkazał JHWH Elohim…. Księga Powtórzonego Prawa 20.16-17″

Tekst ten przykuł moją uwagę nie dla tego, że w polskich przekładach mowa jest oczywiście o „nałożeniu klątwy”, ale ze względu na przekład Świadków Jehowy, gdzie o dziwo oddano go jeszcze najbliżej prawdzie:”bezwarunkowo masz ich przeznaczyć na zagładę”.

„Potem tak mówił Pan do Mojżesza: Policz wraz z kapłanem Eleazarem i głowami rodów społeczności to, co z ludzi i bydła zostało przyprowadzone jako zdobycz. Podziel zdobycz na połowę pomiędzy tych, którzy brali udział w wyprawie, i pomiędzy całą społeczność. Winieneś jednak od wojowników, którzy wyruszyli na wyprawę, wziąć jako dar dla Pana jedną sztukę na pięćset – zarówno z ludzi, jak też z wołów, osłów i owiec. Z połowy należącej do nich weźmiesz, a dasz kapłanowi Eleazarowi jako ofiarę dla Pana. Z połowy [należnej reszcie] Izraelitów weźmiesz pięćdziesiątą część, tak ludzi, jak też wołów, osłów i owiec, słowem ze wszystkiego bydła, i dasz to lewitom, którzy pełnią służbę w przybytku Pana…[…]… Wreszcie szesnaście tysięcy osób, z czego oddali Panu trzydzieści dwie osoby. I oddał Mojżesz kapłanowi Eleazarowi dary przeznaczone na ofiarę dla Pana, stosownie do rozkazu, jaki Pan dał Mojżeszowi….. Liczb 31:25-30, 40-41

„Duch Pana był nad Jeftem, który przebiegał dzielnice Gileadu i Manassesa, przeszedł przez Mispa w Gileadzie, z Mispa w Gileadzie ruszył przeciwko Ammonitom. Jefte złożył też ślub Panu: Jeżeli sprawisz, że Ammonici wpadną w moje ręce, wówczas ten, kto (pierwszy) wyjdzie od drzwi mego domu, gdy w pokoju będę wracał z pola walki z Ammonitami, będzie należał do Pana i złożę z niego ofiarę całopalną …[…]… Gdy potem wracał Jefte do Mispa, do swego domu, oto córka jego wyszła na spotkanie, tańcząc przy dźwiękach bębenków, a było to dziecko jedyne; nie miał bowiem prócz niej ani syna, ani córki. Ujrzawszy ją rozdarł swe szaty mówiąc: Ach, córko moja! Wielki ból mi sprawiasz! Tyś też wśród tych, co mnie martwią! Oto bowiem nierozważnie złożyłem Panu ślub, którego nie będę mógł odmienić! Odpowiedziała mu ona: Ojcze mój! Skoro ślubowałeś Panu, uczyń ze mną zgodnie z tym, co wyrzekłeś własnymi ustami, skoro Pan pozwolił ci dokonać pomsty na twoich wrogach, Ammonitach! Nadto rzekła do swego ojca: Pozwól mi uczynić tylko to jedno: puść mnie na dwa miesiące, a ja udam się na góry z towarzyszkami moimi, aby opłakać moje dziewictwo. Idź! – rzekł do niej. I pozwolił jej oddalić się na dwa miesiące. Poszła więc ona i towarzyszki jej i na górach opłakiwała swoje dziewictwo. Minęły dwa miesiące i wróciła do swego ojca, który wypełnił na niej swój ślub i tak nie poznała pożycia z mężem. Weszło to następnie w zwyczaj w Izraelu, że każdego roku schodziły się na cztery dni córki izraelskie, aby opłakiwać córkę Jeftego Gileadczyka…… Sędziów 11. 29-31, 34-40”