http://davidicke.pl/images/obrazki/Slajd53.JPG
http://davidicke.pl/images/obrazki/Slajd54.JPG
http://davidicke.pl/images/obrazki/Slajd105.JPG
http://davidicke.pl/images/obrazki/Slajd107.JPG

http://davidicke.pl/images/obrazki/Slajd84.JPG
http://davidicke.pl/images/obrazki/13serpent.jpg
http://davidicke.pl/images/obrazki/Slajd48.JPG

Cywilizacja zwana jako Imperium Doliny Indusu powstała na terenach dzisiejszych Indii.
Założona została przez lud Nagów, zwany także Danavas, lud posiadający rozległa wiedzę duchową i materialną.
Pisma Naacalów w tybetańskim klasztorze opisują ich jako ludzi o śniadej cerze i ciemnych, przeszywających oczach. Przybyli z terenów dzisiejszej Birmy a wcześniej na na kontynent Azjatycki z ziemi ojczystej MU .

Podobnie jak w przypadku MU i Atlantydy, kluczową rolę odgrywała stolica.
Nazywała się DEKKAN , a jest to dzisiejszy Nagpur.

Poniżej cytat z wypowiedzi metafizyka Baird T. Spaldinga:
„Powiadają, że niektóre z tych zabytków pochodzą z okresu pojawienia się pierwszego człowieka na ziemi. Są to KRONIKI- NAACALS, czyli Świętych braci, jak ich nazywali, wywodzących się wprost z Matki Ziemi- ojczyzny człowieka ( Imperium MU)
ówią też, że ci Święci Bracia przybyli bezpośrednio do Burmy i nauczali o Nagach,

Źródła owe podają, że potomkowie tych ludzi byli autorami SOURYA SIDDHANTA i WCZESNYCH WED.
SOURYA SIDDHANTA to najstarsza ze znanych prac na temat astronomii. Wiek jej w/g wspomnianych kronik oblicza się na 35000 lat, a wczesnych WED na 45000lat.

Nie mówi się tam jednak że wszystko to oryginały, ponieważ niektóre z nich stanowią tylko kopie oryginałów i zostały tu przyniesione w celu przechowania. Powiada się przy tym że kopie owe pochodzą z tych źródeł co zabytki Babilońskie; oryginały zaś z których sporządzono kopie odnoszą się do ozyryjskich i atlantyckich źródeł.
„Życie i nauka Mistrzów Dalekiego Wschodu cz. 2″

O wizycie u Don Alejandro grupy z Polski z Piotrem Kudryckim, magicznym spotkaniu, rozmowach i wręczeniu mu repliki Świętowita Ślężańskiego oraz o poczuciu wspólnoty Majów ze Słowianami wyrażonej przez niego właśnie wtedy pisaliśmy chyba w jednym z pierwszych numerów Słowianić. To bardzo ciekawe informacje.

Don Alejandro opowiada, że było ich czterech. Przybyli z konstelacji Plejad i nazywali się kolejno: Balam Quiche’, Balam Ac’ab, Majukat’aj oraz Iqui Balam. W starożytnych pismach Majów jest napisane, że byli to ci sami, którzy pojawili się na Ziemi jeszcze trzy razy. Spędzili oni setki lat pośród Majów przekazując im swoją wiedzę, nazywali się May lub inaczej Atlantis (Atlanci). To od nich wzięła się nazwa Majowie.

Przodkowie Majów pewnego dnia powrócili do konstelacji Plejad i powtórnie przybyli na Ziemię, tym razem skierowali się do Egiptu. Tam zwano ich Cara Maya.
Pozostawili po sobie wielkie piramidy, czyli wielkie obserwatoria – centra wiedzy astronomicznej. Trzeci raz powrócili z gwiazd i złożyli kolejną wizytę na Ziemi, a konkretnie w Chinach, prawdopodobnie w Kambodży. To dzięki nim powstały stojące do dziś niezwykłe świątynie. Tam byli znani jako Maya Ches. Po czym historia znowu się powtórzyła i tym razem przodkowie Majów wylądowali w Indiach. Tam, jak mówi Don Alejandro nazywano ich Naga Maya.

Jest to oficjalna historia o pochodzeniu Majów przekazywana im z pokolenia na pokolenie. Zatem jak wynika ze starożytnych zapisków, Majowie są żywymi potomkami legendarnych Atlantów z czego obecnie niewielu ludzi zdaje sobie sprawę.

Ważną osobą w całej układance na temat Majów i tajemnicy roku 2012 jest znany i popularny na całym świecie przede wszystkim w kręgach duchowych, autor wielu książek oraz założyciel instytutu Flower of Life Facilitators, Drunvalo Melchizedek.
Jest on bardzo ważną osobą, gdyż jako uprawniony przez Majów do mówienia w ich imieniu zdradza nam to, co rozwiewa wiele wątpliwości i tajemnic na temat tego ludu oraz ich misji dla ludzkości.

W lipcu 2007 Don Alejandro wraz z żoną Elizabeth przybyli do Sedony i poprosili Drunvala o spotkanie. Okazało się, że Melchizedek zyskał w ich oczach wielkie zaufanie, prawdopodobnie głównie za sprawą wydanych przez siebie książek, dlatego opowiedziano mu o świętym Kalendarzu, okresie otwarcia się okna czasowego, a także starożytnych ceremoniach, które czekały na rozpoczęcie „Końca Czasu” i które według Kalendarza musiały zostać w tym czasie odprawione… oprócz Majów do potomków Atlantów na Ziemi należą jeszcze trzy inne rdzenne plemiona Indian, a mianowicie: Hopi, Kogi i Arhaucos

Przepowiednia Indian Hopi mówi, że gdy na niebie ukaże się znak w postaci niebieskiej gwiazdy Kachiny, wtedy ludziom na Ziemi pozostanie już bardzo niewiele czasu na zmianę swojego postępowania. Rozpocznie się okres „Końca Czasu”.
Ostatnim znakiem przepowiedni Indian Hopi ma być pojawienie się na niebie czerwonej Kachiny, która zakończy cały wielki cykl i po jej ukazaniu zacznie się okres „Wielkiego Oczyszczania”, któremu zostanie poddana każda istota na Ziemi.

Jak dowiadujemy się od samych Indian Hopi wszystkie znaki z przepowiedni oprócz ostatniego wypełniły się 24 października 2007 roku doszło do ogromnego rozbłysku w naszym Układzie Słonecznym. Kometa zwana Kometą Holmesa wybuchła . To właśnie dlatego 24 października 2007 został oficjalnie uznany za początek „Końca Czasu”. W momencie tym według Majów otworzyło się zapowiadane przez starożytne przepowiednie okno czasowe.
Z tego co mówi sam Don Alejandro, kiedy to okno się zamknie wszyscy wkroczymy w Epokę Szóstego Słońca. okno czasowe może się zamknąć w każdym momencie, nie ma na to określonej daty, jednak zazwyczaj pozostaje ono otwarte przez okres około 7-8 lat, czyli możemy wywnioskować, że powinno się ono zamknąć do 2015 roku.

Beata Jeleniewicz majowie-i-tajemnica-roku-2012-cz-2.

„przodkowie Majów wylądowali w Indiach, nazywano ich Naga Maya”

This brass-statue represents a winged Naga-kanya, a maiden with a serpent’s lower half. Almost all ancient mythologies world-over comprise the concept of half man-half serpent and half maiden-half serpent, often interacting with the world of man.

As regards the cult of man-serpent mixed forms, Indian mythology is far more elaborate though strangely while it talks with definiteness about different serpents and their lineage, about seven-eight of them being major having well defined line, role, personality, lands they ruled or influenced, and their related myths, it is almost conspicuously silent about Naga-kanyas except sometimes as wives of these Nagas or in some minor mythological contexts.

Ananta or Shesh, Vasuki, Takshaka, Karkotaka, Padma, Mahapadma, Shankhapala, Kulika among others are the names of some of the multi-hooded serpents, each heading a line, and each capable of taking to any form. Ananta, Vasuki and Takshaka are said to have been five-hooded. Maybe, the artist has conceived this five-hooded Naga-kanya as the wife of one of them.
This Naga-kanya statue blends three forms – woman, viper and bird. With their exceptional beauty Naga-kanyas have been conceived mostly as ‘apsaras’ – nymphs, the creatures of ocean as well as sky, and hence, often perceived as having wings, besides the serpent part. The figure’s lower half, below the waist, is a mighty serpent. It is so massive in breadth that the figure’s upper part seems to emerge out of it. Except her five hoods over her head, the upper half of the statue is an absolute woman with fine features and glowing face, young, vigorous, beautiful or rather sensuously modeled. Unlinked with the statue’s lower serpent-part the five hoods, more like a thing grafted rather than something grown over her head, serve as her crown without distorting her form as a woman.

With a conch in her hands the figure of the Naga-kanya is obviously in the prayer mode making an offering. Though the deity, the offering is made to, is not known, the conch being Lord Vishnu’s attribute, the Naga-kanya might be seen as offering it to him. Being a creature of the ocean, and the conch, ocean’s product quite within her reach, for the Naga-kanya the conch might have been the most natural thing to offer to Lord Vishnu. Perhaps a forgotten context in a myth or legend, the Naga-kanya is seeking to please Lord Vishnu so that he commands the Great Bird Garuda, his vehicle, not to destroy the Nagas’ race. Mythical bird Garuda, something like a divine transform of eagle, is serpents’ traditional enemy. Maybe, the image refers to the mythical occasion when principal Nagas, perhaps with their consorts, went to Brahmadeva – Vishnu, seeking his intervention in the Sarpa-yajna – a sacrificial ritual, performed by Janameyaja, a context comprising part of the great epic Mahabharata. Mythology refers to numerous Sarpa-yajnas performed from time to time seeking to eliminate serpents. The statue might also be seen as representing an occasion from any of these other Sarpa-yajnas.

This description by Prof. P.C. Jain and Dr. Daljeet. Prof. Jain specializes on the aesthetics of literature and is the author of numerous books on Indian art and culture. Dr. Daljeet is the curator of the Miniature Painting Gallery, National Museum, New Delhi. They have both collaborated together on a number of books.

Naga Kania
Kania Ruda
Garuda i Naga

Prorocy bezustannie prorokowali przeciwko Baalowi, bez wątpienia dlatego,
ponieważ kult Baala głęboko zakorzenił się wśród mieszanej
populacji Hebrajczyków i Kananejczyków, i uznawali go za rzeczywiste
zagrożenie dla El Szaddai.

Co więcej, odkrycia archeologiczne pokazały, że w okresie monarchii
niemal w każdym hebrajskim domu znajdowały się podobizny Aszery.
Nie tylko wzywano jej moc dla zwiększenia płodności, ale czasami wynoszono ją
do roli partnerki państwowego boga El Szaddai/”Jahwe”, jako Królową Niebios.

Wśród Kananejczyków i Fenicjan, a nawet u Hebrajczyków odnajdujemy
znany kult w stylu wicca:
Rogatego Boga Baala i Wielkiej Bogini Asztarte.

Na poziomie archetypów, ta walka bogów na wewnętrznych planach,
pomiędzy starą religią płodności Kanaanu
a patriarchalnym monoteizmem z pustyni Synaj,
trwa do dnia dzisiejszego.

Być może kapłani starożytnego Bliskiego
Wschodu nie mylili się w kwestii wojny w niebie.
W rzeczywistości, w starożytnym Kanaanie było wiele Balim,
czyli lokalnych bóstw płodności, chociaż istniała tendencja do
zasymilowania ich przez jednego wielkiego boga Baala Hadada.

Kiedy Dawid został królem Hebrajczyków, zdobył Jerozolimę,
ufortyfikowane miasto Jebusytów, jednego z kananejskich
plemion, i uczynił z niej nową stolicę.

Sprowadził tu Arkę Przymierza i planował wybudować dla niej świątynię (2 Sm 6–7).
Dokonał tego jego syn Salomon.
Na dworze Dawida przebywał Natan, prorok El Szaddai
oraz uczony kapłan Abiatar, który stał się królewskim historykiem.

To właśnie on jest odpowiedzialny za powstanie Biblii,
może też być autorem najstarszego dokumentu w tekście Biblii
zwanego „J”, ponieważ konsekwentnie używa imienia Jahwe
na oznaczenie hebrajskiego boga El Szaddai”.
John Myrdhin Reynolds

To jest dzisiaj wyznawane przez wiernych w kościołach
Urojenia seryjnego mordercy Szawła
pod wpływem wymysłów Dawida i Abiatra.
Korzenie Europy…

“Ponieważ wielu Hebrajczyków nie uznawało prawa jego dynastii
do rządów, Dawid zlecił swoim kapłanom i skrybom skompilowanie
ze starszych źródeł, zarówno pisanych, jak i ustnych,
historii narodu hebrajskiego od czasów stworzenia aż do swojego
wstąpienia na tron.

Celem tej oficjalnej historii było uprawomocnienie
monarchii Dawida, ponieważ poprzednio hebrajskimi
plemionami rządziły nie dziedziczne monarchie, ale wybierani
sędziowie. Ta oficjalna historia miała pokazać, że wstąpienie na
tron Dawida i jego dynastii stanowiło część boskiego planu,
wypełnienie obietnicy danej przez Jahwe swemu narodowi.
Od samego początku był to dokument przesycony ideologią polityczną.

Jako dalszy element swojej strategii, Dawid zatrudnił kapłana
Jebusytów, oddającego cześć El Eljonowi, staremu kananejskiemu
bogu stwórcy i dziadkowi bogów, mającemu swoją świątynię
w Jerozolimie, do rozpowszechnienia kananejskiego kultu świątynnego
i zastosowania go w stosunku do nowo przybyłego El Szaddai.

Dawid chciał świątyń i kultu, takiego jaki występował w innych
cywilizowanych królestwach i miastach Bliskiego Wschodu.
Ponieważ starsze bóstwo Jebusytów było uznawane przez Kananejczyków
za stwórcę, strategia Dawida umożliwiła identyfikację
El Szaddai z Bogiem Stwórcą, gdyż pierwotnie El Szaddai
zdecydowanie nie był stwórcą nieba i ziemi.

Sprytne posunięcie Dawida nadało nowego impetu „elszaddai 'zmowi”
w jego walce z wyznawcami Baala.

Juda i mniejszość południowych plemion przebywała w Egipcie
i została nawrócona przez Mojżesza na kult El Szaddai,
ale północne plemiona w ogóle nie znalazły się w Egipcie
czy też z Mojżeszem na Synaju.

Dłużej zamieszkiwali Kanaan i tak samo, jak ich kananejscy sąsiedzi,
praktykowali kult wysokiego boga Ela.

Tak więc strategia Dawida zjednoczyła również plemiona północne z południowymi,
a nawet Kananejczyków, w jednym państwowym kulcie, w którym El Szaddai
został utożsamiony z najwyższym bogiem stwórcą Elem.

W biblijnym tekście
El jest nazywany Elohim, co po hebrajsku oznacza „bogów”,
w liczbie mnogiej.

Wariant tej historii, napisany na Północy, zwany
dokumentem „E”, ponieważ imieniem boga jest tu Elohim,
został później połączony z dokumentem „J”,
tworząc rdzeń dzisiejszej Biblii.

W późniejszych stuleciach pod wpływem kapłanów
wiele zmieniono i dodano do tekstu. Podjęte przez Dawida
działania, późniejsi prorocy i sam ewoluujący tekst Biblii
wszystko to doprowadziło do rozwoju imperialistycznego monoteizmu
wśród Hebrajczyków, czyli Żydow.

Jednakże ostatnie pozostałości kultu Baala i Bogini przetrwały u Hebrajczyków
(teraz zwanych Żydami, ponieważ tylko południowe królestwo Judy
przeżyło rzeź dokonaną przez Asyryjczyków)
aż do czasów niewoli babilońskiej, powrotu z wygnania
i zbudowania drugiej świątyni.

Pomimo tego, żaden z tych duchowych archetypów, Baal i Asztarte,
chociaż wyparty z powierzchni świadomości, nie zniknął całkowicie.
Rogaty Bóg Baal pojawił się ponownie jako jeden z elementów tworzących
chrześcijańskiego diabła, a Wielka Bogini nie przestała wywierać wpływu
na rozwój judaizmu, a szczególnie Kabały”.

Tara
Jan Tar(a) bursztyn
Złota/Żółta Tara (Odzer Chenma/Cienma) powiązana z bogactwem i dobrobytem,złotem.

Jan-Tar (jątar, Jąćtar, Jąć-dar) – Jąt -tRA (jąt-dra, jądro)- owad ujęty w Tar-czę RA – światła, inaczej Łzy Słońca czyli Swarażycza.

Czy to nie oczywiste że „a Pol Jon” to anioł zła w hebrajskiej Biblii?
W dodatku w Apokalipsie Jana(Apoliona)