Z punktu widzenia językoznawstwa, Słowianie i ludność indo-iranska są ze sobą blisko spokrewnione. Podział na języki centrum i satem wskazuje na fundamentalny podział wschód-zachód (z wyjątkiem tokarskiego) który dokonał się na dlugo przed wykształceniem się języków germanskich i slowianskoch/indo-iranskich, twierdzenie że Niemcy mają coś wspólnego z aryjczykami a Słowianie nie jest dla mnie co najmniej dziwne.

„Niespotykana rzecz aby język tak nagle zupełnie zniknął.” nie zniknął. Język Scytow przetrwał pod postacią języka osetyjskiego z tego co wiem.

mała uwaga, procentowy udział szlachty w ogóle ludności nie przekraczał 20 % , ale nigdy nie spadł poniżej 10 %

Badania genetyczne kopalnego Y-DNA o niczym nie przesądzają, bo tych próbek jest jak na lekarstwo i do tego mają miejsce manipulacje z doborem próbek porównawczych współczesnych w tych badaniach. Do tego dochodzi ciałopalenie typowe dla R1a w przeszłości przed czasami Kultury Ceramiki Sznurowej ale i potem, o czym ostatnio kilka razy pisze RudaWeb.

Ważniejsze są teorie oparte na badaniu współczesnego Y-DNA które sekwencjonuje się idąc w przeszłość i sięgając zmian haplogrup DNA do 30 000 lat wstecz.

Proszę między bajki włożyć rozróżnienie na genetyczne pochodzenie i pochodzenie kulturowe – to bzdura – jasno mówię o tym w moim nagraniu z Harmonii Kosmosu 2019.

„Czy w micie o tym, że Polacy pochodzą od Sarmatów, tkwi choć ziarenko prawdy? – pytam więc dr Maję Krzewińską z Wydziału Archeologii i Studiów Klasycznych Uniwersytetu Sztokholmskiego.
Badaczka, która właśnie wraz z międzynarodowym zespołem opublikowała w piśmie „Science Advances” wyniki badań genetycznych m.in. Sarmatów, nieznacznie się krzywi.
Barbarzyńcy wdarli się do archeologii
Mit o sarmackim pochodzeniu Polaków wywodzi się z Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Miał scalić klasę rządzącą wieloetnicznym państwem. Nie dotyczył więc, oczywiście, chłopstwa. Dotyczył szlachty, która stanowiła ledwie blisko 10 proc. ówczesnej populacji Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego
– Polakiem jest szlachcic, wiodący ród z plemienia Sarmatów, którzy w niepamiętnych czasach najechali kraj nad Wisłą, ujarzmiając podbitą ludność. Kompletna bujda, ale o jakiej sile rażenia! Zbrojna w sarmacką wiarę szlachta zdołała sterroryzować poddanych, sprowadzając ich do poziomu niewolników – oburzał się kilka lat temu w rozmowie z Grzegorzem Sroczyńskim pisarz Marian Pilot.
Kulturowe wymysły sprzed lat oraz poważne archeologiczne teorie oparte na wykopaliskach są dzisiaj poddawane sprawdzianowi ze strony genetyki, która z impetem wdarła się do badań dotyczących historii podboju Ziemi przez człowieka.
Biolodzy potrafią obecnie porównywać nie tylko maleńkie fragmenty ludzkiego materiału genetycznego – jak przekazywane dzieciom tylko przez matkę mitochondrialne DNA (mtDNA) czy męski chromosom Y – ale dokonują analizy porównawczej całych genomów.
Prof. David Reich z Harvardu, jeden z pionierów tej dziedziny badań, dzięki któremu wiemy m.in., że blisko 2 proc. DNA każdego nie-Afrykanina to spadek po neandertalskich przodkach, żartuje, że do archeologii wdarli się barbarzyńcy. Ale, jak podkreśla w swojej znakomitej książce „Who We Are and How We Got Here” (Kim jesteśmy i skąd się tu wzięliśmy), lekceważenie barbarzyńców zawsze było błędem.
Jedna czwarta Polaków od jednego przodka

Badania genetyczne – ludzi żyjących współcześnie i tzw. antycznego DNA, czyli materiału genetycznego wydobytego z kości ludzi żyjących kilkadziesiąt-kilkaset tysięcy lat temu – pokazały np., jak Homo sapiens podbijali Europę. Dzięki nim wiemy, że inwazja na należący dziś do nas kontynent, która doprowadziła m.in. do wymarcia mieszkających na nim od setek tysięcy lat neandertalczyków, przebiegała w trzech falach.
Okiełznanie konia było jednym z kluczowych momentów w dziejach człowieka
Czytaj także:
Wielkie migracje w Europie i Azji odczytane z DNA człowieka oraz… konia

Pierwsi, blisko 45 tys. lat temu, przybyli tu łowcy-zbieracze. Ok. 9 tys. lat temu dołączyli do nich, doprowadzając w efekcie do zaniku ich kultury, bliskowschodni rolnicy. A 4,5 tys. lat temu ostatnią falę inwazji ludzi współczesnych na Europę rozpoczął lud pasterski z kultury grobów jamowych, pochodzący ze stepów rozciągających się na pograniczu naszego kontynentu i Azji.

Wojowniczy pasterze dysponowali znaczną przewagą kulturową nad rolnikami. Okiełznali konia i potrafili walczyć w siodle. Korzystali także z koła, dzięki czemu ich wozy zapewniały im mobilny dach nad głową.

Jak dziś się uważa, to stepowi pasterze rozpowszechnili w Eurazji (ich inwazja objęła też m.in. Indie) język praindoeuropejski. Językami z rodziny indoeuropejskiej mówi dziś aż połowa ludzkości.

Oprócz języka ludzie z kultury grobów jamowych zostawili nam w spadku pewne mutacje będące markerami genetycznymi, tzw. haplogrupami. To znaczy – zostawili europejskim mężczyznom, bo chodzi o mutacje występujące na chromosomie Y, który jest przekazywany tylko z ojca na syna
Każda taka mutacja prowadzi do wspólnego przodka, który żył tysiące lat temu i u którego oryginalnie się pojawiła. Jego potomkowie (a więc i jego geny) osiągnęli tak duży sukces społeczny, że byli w stanie przekazać ją kolejnym pokoleniom.
Od mężczyzn z kultury grobów jamowych wywodzi się „haplogrupa” R1, która jest dziś jednym z markerów genetycznych dominujących wśród Europejczyków. W Polsce, jak wynika z badań zespołu prof. Tomasza Grzybowskiego z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy, nosicielami jednej z jej podgrup, R1a-M458, jest aż 26 proc. mężczyzn.
– Oznacza to, że przeszło jedna czwarta Polaków 2-3 tys. lat temu miała wspólnego przodka – tłumaczył „Wyborczej” prof. Grzybowski. – Z kolei wśród Niemców dominuje R1b.
I tak wracamy do Sarmatów.
– Sarmaci byli nomadami żyjącymi na terenie stepów rozciągających się na północ od mórz Czarnego i Kaspijskiego, na pograniczu Europy i Azji – mówi dr Krzewińska. – Pojawili się tam w ostatnim tysiącleciu przed naszą erą. W naszej publikacji opisujemy ich związki genetyczne z innymi ludami stepowymi epoki żelaza – Scytami i Kimerami – oraz z wcześniejszym ludem grobów zrębowych, którego kultura związana jest z epoką brązu. W DNA badanych przez nas 35 osób ze wszystkich tych kultur znaleźliśmy m.in. fragmenty genetyczne pochodzące od dawniejszych ludów łowiecko-zbierackich.
Okazało się też, że mężczyźni kimeryjscy, scytyjscy i sarmaccy, których szczątki badali uczeni, w większości byli nosicielami „haplogrupy” R1b, która co prawda występuje w dzisiejszej Polsce, ale dominuje wśród mężczyzn Europy Zachodniej.
Z kolei „haplogrupę” R1a, która dominuje wśród Polaków i innych Słowian, naukowcy znaleźli w DNA mężczyzn z kultury grobów zrębowych i… ledwie u jednego Sarmaty.
Czy więc powinniśmy ostatecznie pożegnać się z mitem o Polakach Sarmatach? Może niekoniecznie – chwytam się brzytwy w rozmowie z dr Krzewińską. Stanowiska archeologiczne wskazują przecież, że Sarmaci zniknęli z oblicza tej ziemi w połowie pierwszego tysiąclecia naszej ery, a więc mniej więcej wtedy, kiedy – jak upiera się część archeologów – w Europie Środkowo-Wschodniej pojawili się Słowianie.
Dr Krzewińska znowu się uśmiecha. Badania genetyczne i antropologiczne wykluczają, jakoby Słowianie niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zjawili się tu tak późno i tak szybko się rozprzestrzenili. Słowianie (ci genetyczni, bo niekoniecznie kulturowi) mieszkają w Europie Środkowo-Wschodniej od dobrych kilku tysięcy lat.
– Ale, oczywiście, badania genetyczne to nowość w archeologii – pociesza mnie uczona. – Mamy jeszcze za mało publikacji dotyczących antycznego DNA różnych ludzi z różnych okresów i kultur, żeby wyciągać jednoznaczne wnioski.”

Mamy więc moim zdaniem, głównie geny i kulturę, umiłowanie natury, autochtonów Europy – staroeuropejczyków, oraz młodszych azjato-indo-europejczyków (bo północą Indii tez szliśmy) ten sam język powstały przez wymieszanie I1/I2 + R1a, jakim dysponowali starożytni Scytowie, kulturę po ich warstwie panującej sarmato – lachach, taką jak oni tradycje wolnościowa i równościową. Z tego powodu szczególnie silnej w Polsce. Dzisiaj, kultura ta, prawo do wiecu/referendum, z samej tradycji społecznej oraz jako dziedzictwo po naszych przodkach którego nie możemy lekceważyć, przekłada się na cały polski naród. Bez względu na warstwę społeczną. A prawdziwymi Lahami, szlachcicami, szlachetnymi ludźmi godnymi miana Polaha, są ci, którzy dążą do przywrócenia takiego ustroju. Ustroju, jaki przetrwał właśnie po Lahii, w Rutenii i innych obecnie szwajcarskich, dawniej wenedsko – sarmacko – lechickich ziemiach. Dawna kultura, ocalała w tej niedostępnej niegdyś krainie, słabo zniemczonej i zceltowionej, czy zromanizowanej, przetrwała tamże w umiłowaniu równości społecznej. Co po wiekach przełożono na zintegrowanie odrębnych w mowie a krewniaczych ludów Helwetii (hal – wed – ti ; wysoka wenedja). Kiedy w Polsce ustanowimy taki ustrój, pozwoli nam on zjednoczyć wszelkie dotąd podzielone plemiona poscytyjskie, zwane dzisiaj Słowianami.
Słowianie, to nazwa nastała po Scytach i sarmatach, Lachach, jaka dotyczy tych samych ludów. Język scytyjski, był językiem kultury arjowej, wspólnym, starożytnie słowiańskim. Widzimy to w Wedach i Aweście, sanskrycie, wpływach na języki zachodnie. W każdym narodzie poscytyjskim, a więc słowiańskim, uległ jakimś wpływom, zmianom czasowym. Jest to jednak ten sam język w sensie jego źródła; od wenedo – scytyjski.
Termin Słowianie, ma dla mnie dwa źródła co innego znaczące.
Jednym, jest Słowijanie/Słówijanie < od zawijania, czyli szczególnego przeciągania głosek, wicia słów (stąd podobny termin ; słowik a ros. sołowiej). Zapisywali rzymianie plemiona tak się zwące, Souwenoi, gdzie głoską u zastąpiono ł wraz z przestawką za o.
Natomiast na południu Europy, na zachodnim obszarze Panonii (nazwa od Panów, centrum kulturowego warstwy laskiej ; pa – (h)an ; ma/na – on ; posiadacz/władca, podobnie jak z tego rejonu; żu-pan ; żupa – majątek, zwykle kopalina), zaistniał termin szlahweni (najwcześniej na obszarze obecnej Slowenii, tak zwanej z tego powodu), który zapisano w rzymskim przekazie jako Sklaweni, pomijając miękkie słowianskie h nosowe. A dodając głoskę k w miejsce z, nie potrafiąc wymawiać sz. Była to nazwa pochodzącą od widocznej szczególnie w tym rejonie, wspólnoty Wenedów, mówiących po scytyjsku czyli starosłowiańsku, o obyczajach tożsamych, lecz mającej swoją odrębność plemienną i zapewne wizualną (jasno blond włosy, niebieskie oczy, gdy dalsi Scytowie bywali rudzi i ciemnoocy). W tym terminie, widzimy, że było on własny – scytyjski, podkreślając szlacheckość oraz lechickość wspólnoty z Wenedami.