Nie nazwałbym tego kompletnym nonsensem, chociaż rozumiem oburzenie Polskiego Górala. Nie to jednak było istotą tego artykułu, który miał przełomowe, bardzo ważne znaczenie dla dyskursu publicznego0, obywatelskiego w Polsce z powodu całej swojej treści wtedy kiedy był po raz pierwszy publikowany w internecie czyli już 15 lat temu. Wtedy narracja oficjalna i powszechna i dostępna Polakom była zupełnie odwrotna na temat Białej Chorwacji niż tutaj przedstawiona. Jak napisano we wstępie to jest jedynie przypomnienie tego artykułu, a też i tak ma już 11 lat.

Dzisiaj o szczegółach moglibyśmy rzeczywiście i powiedzieć dużo więcej i inaczej.

Słowacy, podobnie jak np. Ukraińcy, w wielu przypadkach zamiast „G” używają „H”: bóg – boh, góra – hora, np. Babia Góra po słowacku to Babia Hora). Stąd, w wydaniu Słowackim musieliby występować Horale, a nie Górale. Jednak dziwnym trafem Słowacy używają jednak określenia Goral.
Wystarczy pojechać na tereny gdzie dzisiaj żyją tzw. Słowaccy górale i posłuchać ich ojczystej mowy (nie tego co się uczą w słowackich szkołach) na Spiszu, Orawie i Czadeckim. Żaden Słowak ich nie zrozumie tak jak Polak. A wiem coś na ten temat, bo sam żyję w terenie przygranicznym i bardzo często z nimi rozmawiam.
Więc jakim cudem Górale żyjący po drugiej stronie granicy mieliby „nasiąknąć polskością” skoro te tereny były poza granicami polskiej administracji co najmniej od czasów rozbicia dzielnicowego. Jeżeli już, to powinno działać w odwrotnym kierunku, powinni zatracić swoją polskość. Nie utracili przez całe stulecia i po I wojnie św. dążyli do przyłączenie tych terenów do Polski. Udało się tego dokonać tylko częściowo, gdyż jak wiadomo, państwa ententy, pod presją Czech zdecydowały arbitralnie o podziale tego terenu i nie dopuściły do przeprowadzeniu zaplanowanego plebiscytu.
Niestety, po II wojnie św. proces utraty polskiej mowy postępuje na tych obszarach bardzo szybko.

Nie tyle Polskie co Lechickie czyli Zachodnio-Słowiańskie.