Ja za to w sobotę spędziłam pół dnia w średniowiecznej rzeczywistości na bulwarach wiślanych pod Wawelem-wczułam się i byłam zachwycona 🙂
Zrobiłam swój pierwszy wianek, ale wzięłam go do domu i suszę-co dalej z nim zrobię nie wiem, choć obawiam się, że wyląduje w koszu (to byłby grzech), ale… mam lepszy pomysł, już wiem ! Zrobię sobie znowu poduszkę ziołową na wyjazd do babci, a mam z czego, bo właśnie z wianka i poszewkę mam od dawna. Znajoma mojego taty i tak mi zrobiła zdjęcie, gdy był jeszcze w miarę świeży i na mojej głowie, olejki zapachowe mam, a watę się kupi. U babci pewnie wymienię wkład na tamtejsze zioła (Uherce-Góry Słonne (Sanocko-Turczańskie, Pogórze Bieszczadzkie, 20 km za Sanokiem, 12 do Soliny, 5 km do Myczkowiec-zresztą o Uhercach już pan Czesław pisał, co mnie niezmiernie ucieszyło 🙂
A jak puszczać wianki to tylko tam, gdzie je można złapać lub gdzie koryto nie jest uregulowane i brzeg schodzi łagodnie pod wodę, albo Zakrzówek, Bagry lub małe rzeki i strumienie 🙂
Ponadto z jarmarku mam lalkę na pamiątkę-dziewczyna, która ten warsztat prowadziła pokazywała po kolei, co mam robić, a ja decydowałam o wyglądzie lalki-mam 24 lata, ale nie chodzi o to, że nie chciałabym dorosnąć-tu chodzi o bycie dzieckiem wewnątrz, jeśli chodzi o radość z życia, czystą dziecięcą wiarę, miłość, itd. 🙂 No i mam swoją własną prawie średniowieczną lalkę, którą wezmę z sobą na konwent fantastyki Krakon dla towarzystwa 🙂

Uwielbiam poznawać historię właśnie od strony praktycznej-i nie tylko historię i uważam, że taki rodzaj nauki jest o niebo lepszy niż nauka szkolna-jak już to i teoria i praktyka, a nie głównie teoria 😛