Skoro już jesteśmy przy Wedach i objaśnianiu znaczeń, oto wspólne słowiańsko-windyjsko-skołockie znaczenie:

sanhita – także samhita [The class of „Vedic texts” is aggregated around the four canonical Saṃhitās or Vedas proper (turīya), of which three (traya) are related to the performance of yajna (sacrifice) in historical (Iron Age) Vedic religion] – a skoro tak to znaczenie zbiór skończony – księga samhita – Zamknięta – zbiór skończony. Mamy tu też turie – czyli tury (jak księga Tura i tur święte zwierzę Dażbogów – Władców Żywiołu Nieba, ale też tura – część, odcinek np. wyprawy, podróży) oraz mamy trójnę – traya.

* Rygweda – „wiedza hymnów pochwalnych” (ryć) – 1028 hymnów ułożonych w dziesięć mandali – Ryg Weda to wiedza (a właściwie wieda Wiary ) Ziarna – Wieda Wiary Rgłu – czyli zboża, ryg – zboże, a więc także Wieda Bogów, także reż – żyto, ziarno, rzyg – to co z głębi , z trzewi „wyrzucone” na zewnątrz – Jest to więc najstarsza wieda można rzec rudymentarna i wspólna od najdawniejszych czasów.

* Jadźurweda – „wiedza formuł ofiarnych” (jadźus) – Jadźur Weda – to Wieda Jadła i Jadu (jadzić, jadać, jad) – a Jad – wyciągi z ziół i Jadło – ofiara zwierzęca – składają się na Joście (jadźnia – jedzenie jadzi-jościa) – ofiarę słowiańską – tak dobrze nam znaną i przechowaną na Mazowszu gdzie w miejscu zwanym Jościem (bo to nie miejscowość a okolica kamienia ofiarnego i dzisiejszej kaplicy). Tam w Jościu ofiary dla pogańskich bogów składano i odprawiano jeszcze w latach 70-tych XX wieku, nad czym czuwał między innymi Stanisław Wocjan z II SSŚŚŚ w Warszawie. Stąd nazwa drzewa Jodła – z którego żywicy i palonych gałązek dymy ofiarne, kadzidła wonne w obrzędzie Jościa i nazwa śpiewu ofiarnego Jodłowanie, która przeszła w końcu w określenie jedynie tyrolskiego góralskiego zaśpiewu – ale Górale Tyrolscy to byli kiedyś Słowianie – Rakoszanie czyli Rakowcy Koszanie (drakowscy-trakowscy Koszanie). Jadziurweda to także Jajurweda – gdzie mamy jajo – jak wiadomo święty pokarm ofiarny imitujący Jajo Świata.

* Samaweda – „wiedza śpiewów ofiarnych” (saman) – Sama-Weda czy to trzeba tłumaczyć to jest Sam Przekaz Wiedy – formuły, słowa ujęte w śpiewie ofiarnym – Samowiedza, a więc wiedzy istota (jestestwo)

* Atharwaweda – „wiedza zaklęć magicznych” – zbiór formuł magicznych, zaklęć i egzorcyzmów najpóźniej włączony do kanonu. – wreszcie nieco zniekształcone lecz wciąż czytelne At-harwa-weda czyli Od-Horwa-Wieda, niejako Wieda Górna – horska-górska, guru- góryta – znający górną wiedzę, wiedza Harów (wiedza starego Wharatu-Bharatu – Górskiej Krainy), także wiedza prastara bo wiedza tych którzy władają ogniem – har-gar-żar to ogień popielisk, sadza, to sadzą naznaczano Strażniczki Ognia i do dzisiaj się to robi w Ledniej Górze – choć nikt już nie rozumie tych tańców i ganiania za dziewczynami po to żeby im przylepić klapsa dłonią unurzaną w sadzy. To się dzieje w obrzędzie ludowym zwanym Siud-og-Baby (Siuda Baby – popularnie, nazwy też nikt już nie rozumie – Baby Siedzące wokół Ognia – Strażniczki Ognia)

Dalej:
* śruti – „objawienie”, dosłownie „to, co usłyszane”; – tu byłby potrzebny długi wywód ale uwierzcie mi że u nas to śratać – witać, słowo które zanikło śrata – witwa. Na pierwszy rzut oka widać związek z członem „wit” miana Świętowita i innych bogów Słowian. Także – co przetrwało u Serbów – śrecza i neśrecza, a także u Bułgarów sręszta – szczęście. Śruta – zboże zmielone grubo, złożone ze „środków” ziaren – sreda – środek. Śruti – z ruty albo z rudy – z rdzenia. Jest obecne także w słowie źródło – a więc tutaj znaczenie „To co źródłowe, środkowe, rudymentarne, witalne, samo ziarno i jądro”

* smryti – „zapamiętane”; – u nas „wyryte „w pamięci”, wryte – zapamiętane, wryć – głeboko zapamiętać, ryć – żłobić ślad, wiert – wgłębienie do środka, ryt – rytuał „.

* njaja – wiedza opierająca się na logice. – Nie tyle na logice co na yaja – ofiara z jaja – Jajo – Podstawa Świata, Zalążek Świata, a więc wiedza oparta „na podstawie”, na zalęgu Świata – wywiedziona po kolei – czyli logicznie – od Jaja Świata.

CB

* śruti – „objawienie”, dosłownie „to, co usłyszane”;
* smryti – „zapamiętane”;
* njaja – wiedza opierająca się na logice.

Najstarsze i najświętsze księgi to cztery sanhity (zbiory), które służyły jako „mszały” w obrzędzie ofiary wedyjskiej (śrauta, jadźńa):

* Rygweda – „wiedza hymnów pochwalnych” (ryć) – 1028 hymnów ułożonych w dziesięć mandali
* Jadźurweda – „wiedza formuł ofiarnych” (jadźus)
* Samaweda – „wiedza śpiewów ofiarnych” (saman)
* Atharwaweda – „wiedza zaklęć magicznych” – zbiór formuł magicznych, zaklęć i egzorcyzmów najpóźniej włączony do kanonu.

Poszczególne sanhity przypisano kapłanom biorącym udział w odprawianiu ofiary wedyjskiej:

* Hotar – recytował hymny Rygwedy, głosząc chwałę bogów i zapraszając ich do udziału w ofierze.
* Udgatar („kantor”) – śpiewał teksty Samawedy.
* Adhwarju (wykonywał wszelkie czynności manualne związane z obrzędem) – recytował półgłosem formuły Jadźurwedy.
* Brahman (główny kapłan, który czuwał nad poprawnością wszelkich czynności związanych z ofiarą) – miał recytować w myślach zaklęcia Atharwawedy, chroniąc w ten sposób uczestników przed niebezpiecznymi skutkami potencjalnych uchybień w obrządku.

Z każdą sanhitą wiążą się młodsze teksty: brahmany, aranjaki i upaniszady. Czasem mianem „Weda” określa całą taką grupę tekstów.

Tyle mówi wikipedia,jak widać sporo materiału do przeczytania a ja ciągle mam żal do polskich wydawców że nie zadbają o to abyśmy mogli zapoznać się z tymi tekstami w naszym ojczystym języku.Nie jakieś wyrywki,ochłapy jak w przypadku Atharwaweda(kiedyś ktoś wydał fragmenty)tylko całość,przetłumaczona przez odpowiednie osoby,tzn takie którym będzie zależało na jaknajwierniejszym przekładzie,bez zafałszowań.