Wszystkie osoby stosujące zwrot „Sława!/Slava!”, a dla których ważna jest tradycja języka polskiego, namawiam do zastępowania go jednym z wielu zwrotów rodzimych. Dlaczego? Ponieważ okrzyk ten nie występuje w języku polskim. Co więcej… nie ma jego przykładów w tradycji staropolskiej. Z tego punktu widzenia jest to więc typowy makaronizm, czyli cytując (na przykład) za Wikipedią:”pochodzący z języka obcego zwrot lub forma gramatyczna wplatany do języka ojczystego. Ich używanie jest zazwyczaj przejawem mody, charakterystycznej dla pewnych grup, wyróżniających się tym samym spośród innych”, a konkretnie będzie to rutenizm lub rusycyzm (np prawosławne „Sława Bohu!” albo słynny patriotyczny okrzyk Rosjan „Sława Rosiji!”). Tymczasem w języku polskim rzeczownik „sława” ma zupełnie inne zabarwienie i znaczy tyle co „popularność” lub „rozgłos”. Odnosi się więc do spraw doczesnych, często wręcz chwilowych i to nie zawsze w znaczeniu pozytywnym. Polskie znaczenia to na przykład: „aktor, który zdobył sławę”, „iść po sławę”, „okryć się sławą [lub] niesławą”, „sławna restauracja”, „sławne miasto”, „miejsce cieszące się złą sławą”. Stąd właściwie zerowy wynik Google dla zwrotów „Sława Bogom” i „Sława Bogu” w innych przypadkach niż rodzimowiercze.

Co więc w to miejsce? Dla istot i czynów ponadczasowych język polski rozróżnia i używa rzeczownik „chwała”. Na przykład polskie „Chwała Bohaterom!”, ale spotykamy także czeskie lub łużyckie „chwalić” czyli „Chvála Bohu!” oraz serbskie „hvala” w znaczeniu „dziękować”. W innych językach słowiańskich (co bardzo ważne) dla polskiej „chwały” i dla polskiej „sławy” funkcjonuje tylko jeden odpowiednik czyli właśnie „sláva / слава”. Jedynym używanym i pokrewnym znaczeniowo (z np. wschodniosłowiańską „Sławą”) zwrotem jaki można znaleźć obecnie w języku polskim to czasownik (nie rzeczownik!) „sławić” – np. „sławić Boga” spotykany zamiennie z dużo bardziej popularnym „chwalić Boga” (wariant „chwalić” co ciekawe określa się mianem zapisu wielkopolskiego).

http://www.bogowiepolscy.net/chwala.html