Oto gdzie tkwią korzenie wypaczenia wszelkich nauk, nie tylko historycznych (także lingwistycznych, genetycznych, politycznych, biologicznych, archeologicznych, medycyny itp.), o czym ludzie wykształceni głębiej, -nie tylko przez powszechne licea i uniwersytety wiedzą od dawna:

Oświecenie, cytuję: – „wspaniała, wyzwolona z wszelkich więzów epoka, w której rozum ludzki miał być światłem rozjaśniającym drogę do poznania prawdy o świecie i człowieku”. Na ten propagandowy frazes stanowczo zareagował Einstein w liście do Wilhelma Reicha: „Podobnie idiotycznymi hasłami oznaczana jest niemal każda epoka, ale najtragiczniejsze jest to, że większość ludzi dała sobie wmówić wyższość Renesansu i Oświecenia nad pozostałymi epokami, co wytworzyło u nich fałszywy obraz dziejów. Obecnie przeciętny inteligent, w zasadzie będący pseudointeligentem, przeświadczony o presji wywieranej na niego przez społeczność podobnych mu pseudointeligentów, pozbawiony jest możliwości wystawienia swej osobistej oceny, jak też wszczęcia odważnego dyskursu czy podjęcia poważnej krytyki Renesansu i Oświecenia, o których to epokach nie posiada elementarnej wiedzy. Natomiast „wytresowany” jest w kwestii pozytywnej recepcji i akceptowania sloganów tych dwóch epok. W efekcie ów niedokształcony i bezmyślny pseudointeligent żyje w ciemnocie, przeświadczony, że Renesans i Oświecenie były epokami światłymi. Niestety, pseudointeligenci, stale poddawani niewidzialnej dla nich manipulacji, stanowią dziś większość w państwach Europy i Ameryki Północnej. Nie mają pojęcia, że istnieją dwie historie: historia w wersji oficjalnej, celowo skażona i zafałszowana – ta, której się naucza, historia „editio castrata, editio ad usum Delphini” – oraz historia tajna, przerażająca, gdzie tkwią prawdziwe przyczyny wydarzeń, historia haniebna. Wcześniej wskazywał już na ten problem Balzac. (…) Przez ostatnie dwieście lat zajmowano się głównie produkcją tej historii oficjalnej – zafałszowanej pseudonauki. Propagowano ją na skalę masową, skutkiem czego mamy społeczeństwa na niej wychowane. Teraz bez problemów można przekonać opinię publiczną, że zbrodniarz jest świętym.”

Odpowiedź Winicjusza Kossakowskiego na Chościsko

Pan SvArgVaźVag słowo Chościsko podzielił na trzy wyrażenia; Ch – Oś – Cisko. Za rdzeń wyrażenia przyjął Oś.
Trudno zaliczyć takie rozwiązanie do zasad rządzących etymologią słowa, ale można to wstawić w ramy dziwotworów politycznych, które spróbujemy rozszyfrować.
Jeżeli „Ch…” potraktujemy jako pierwszą literkę słowa Chwiet – Xwiet – Swiet – świat to w połączeniu z Oś da nam wyrażenie „Świata Oś”czyli starosłowiańską nazwę króla – królów. Wówczas Chościsko to nie przezwisko a tytuł najwyższego władcy wszystkich Słowian.
Takie rozwiązanie świetnie wpisuje się w kronikę Galla Anonima.
Kronikarz nie popełnia błędu tytułując Popiela i ojca Piasta „Chościskiem”, a dowodzi, że urząd króla królów nie był dziedziczny a mianowany przez Radę Dwunastu Wojewodów. Piast to syn poprzedniego króla królów, który od dziecka był przygotowywany do sprawowania władzy.
System Rady Wojewodów przypomina nieco starochińską Radę Mandarynów, która czuwała by władali państwem najlepiej do tego przygotowani. Jest to skuteczny system kontroli władzy. Zapobiega nadużyciom. Pyszni, nieodpowiedzialni i głupi byli szybko wymieniani. Nie pozwolono im zniszczyć państwa.
Gdzie te czasy? Gdzie te czasy?
Winicjusz Kossakowski

No to teraz mawiam to głośno: „chasićsko” – „chościsko” lub chwościsko.
Może i tak. Możliwe.

Jednakże, kiedy to wymawiam, odnoszę wrażenie, że niekoniecznie to się kontynuuje/przenosi dialektem.
Nasladując czeską nutę, raczej wyszłoby „chosicka”, „chośiczka”.
Z kolej przebrzmiewając polanską nutę w czeskim, to trzeba by czecha zapytać, jak powie „Chościsko”
…Chasćisko? Możej jednak nie: „chasićska”.
Trudno wyczuć.

Ja poszedłem prostym bardzo tropem:

Ch… OŚ… Cisko.

następnie zapisałem głos „ch”, jak sie go kiedyś pisało:

X OŚ Ciska.

albo:

„X” w OŚ Ciska

(stąd wątek Ślężański).

A teraz przyjrzyjmy się Piaście znalezionej w Garncarsku (kręglowi),
Co prawda „od spodu” nie możemy tego zrobić.
W każdym razie rzeźba ta wygląda, jak OŚ.

Miano mogło powstać jako pamięć o wydarzeniu, które się tam wydarzyło,
choć miało by miejsce w innym usytuowaniu rzeźby, w kontekście przeznaczeń,
którym ona w dawnych czasach służyła.

Mogłoby też chodzić o „Ściskanie OSI”, nie koniecznie o „w oś Ciskanie”.

Zresztą…
Te Czeskie „chasićsko” brzmi, jak „chOśiczka”, „Osiczka” …taka mniejsza Ośka.

No ale to takie swobodne skojarzenia.
Jak wąż to wąż.

Publikuję odpowiedź Winicjusza Kossakowskiego, kóry ma problemy techniczne z wpisami na mój blog:

Winicjusz Kossakowski
Odpowiedź panu SvArg.

Bardzo się cieszę, że strony pana Białczyskiego odwiedzają spostrzegawczy, myślący i dociekliwi. Niestety, Gall Anonim tych cech nie posiadał. Pozwoli pan, że posłużę się cytatami.

KRONIKA POLSKA Gall Anonim. Wydana przez „Ossolineum”. Rok wydania -1989. Str. 12. „[1] O księciu Popielu zwanym Chościsko”. Na następnej stronie trzynastej. „[2] O Piaście synu Chościska”. W przypisach „Imię Chościsko pochodzi od chost/chwost tj. ogon”.

Raz Chościskiem jest Popiel, innym razem ojciec Piasta.

KSIĘGA POPIOŁÓW T’ Lelag Marski str. 126. Rozdział OBRONA IMIENIA WĘŻY. „….i u nas wąż był wcieleniem duszy (tożsamy z duszą) męża wojownika, a często symbolicznym ojcem władców, ojciec Piasta to Chościsko (chasićska – wąż. Czeskie)…..”

U Galla – str.134. „Teraz jednakże pozwólmy cesarzowi powoli wędrować przez polskie lasy, aż sprowadzimy z Pomorza ognistego smoka”. Tak nazwał Gall arnię Krzywoustego walczącą w tym czasie na Pomorzu.

Dalej. Str.109. „Książę północy….nie poniechał przecie swego postanowienia ….I jak ogniem zionący smok, samym tylko tchnieniem palił wszystko dookoła, a to, co nie spłonęło, rozbijając ruchem ogona…”

Do czego piję?

Nawet tej miary językoznawca, jak pseudonim Lelag Marski może zapętlić się w etymologii słowa. Nie wszystkie rozwiązania etymologiczne muszą być trafne, pomimo że logiczne.

Może pan przybliżyć i zaprezentowac szczegóły tego skojarzenia – przejścia znaczeniowego: chwościsko > wąż (czesk.) bo coś nie znajduję tego czeskiego „węża”. Moje natomiast skojarzenia dot. „chościsko” lub „chwościsko” szły nieco innym tropem, bardziej związanym ze Ślężą. O co chodziło z „kopiowaniem pomysłów profesora” , bo kompletnie nie łapię aluzji?

Winicjusz Kossakowski w sprawie Popijelca – wklejam bo zmienił system operacyjny i nie ma teraz możliwości sam wkleić
pozdrowienia dla wszystkich:

Przezwisko POPI JELC

„Nie kupuje” pan przezwiska POPIJELC, który pojawił się w pracy Tadeusza Millera „3 tysiące lat państwa Polskiego”przy na pół mitycznym władcy Polan noszącym imiona , czy przezwiska: Popiel, Pąpiliusz, Chwościsko-Ogonisko, bok Chościsko, swoją negację uzasadniając wywodami wziętymi z etymologii słowa.
Nie ulega wątpliwości, że Popijelc jest przezwiskiem.
Twórcy przezwisk posługują się swoimi prawami. Aby przezwisko „chwyciło” musi być złośliwe i charakterystyczne dla danej postaci. Polska historiografia obok imienia posługuje się przezwiskami, takimi jak: Łokietek, Krzywousty, Biały, Czarny. W czasach współczesnych Komorowski dorobił się przezwiska Komuruski z którym etymologia nie ma nic wspólnego. W wielu wypadkach pomysł opiera się na kojarzeniu faktów prawdziwych lub złośliwych.
Polska historiografia imię Chościsko, którego nie rozumie, skojarzyła z ruskim słowem „chwost – ogon”, stąd Chwościsko jawi się jako przezwisko.
Do mojej wyobraźni bardziej trafia kojarzenie tego imienia przez Lelega Marskiego z czeskim słowem „wąż”w dalszym skojarzeniu z nazwą naszej armii „Wąż ogienny” – „Smok ognisty”.
„Jeszcze Gall Anonim armię Bolesława Krzywoustego nazwał „Smokiem ognistym”: „..pozwólmy cesarzowi powoli wędrować przez nasze lasy, aż sprowadzimy z Pomorza „ognistego smoka”.
Chościsko mógł być dowódcą armii, który przeszedł na chrystianizm i zgodnie z radami w „Starym Testamencie” wymordował wszystkich pretendentów do tronu. W tym wypadku przezwisko POPI JELC jest nadzwyczaj trafne. Nie wnikam w to, kiedy i przez kogo stworzone a przez kogo odtworzone. Ma wszelkie cechy prawdopodobieństwa.
Za pseudonimem t’Lelag Marski, ukrywa się jeden z największych polskich językoznawców i historyków, który swobodnie posługuje się etymologią słowa. Niewielu mamy specjalistów w tej branży. Dobrze jest uważać, aby się nie zapętlić, przy kopiowaniu pomysłów profesora.

Pąpil – pąp i Popiół – Pap odrodzony z popiołów, a także „pąp pielący” – akuszer odcinajacy pępowinę. Być może pielić – spopielać, spalać – czyli żglisko. gospodarka prymitywna związana z wypalaniem pól i łąk.