Dzięki za obszerny, bardzo merytoryczny wpis. Dużo materiału do przemyśleń. Zgadzam się że kierunek może być zachodni. Jest wiele odsłowiańskich – moim zdaniem – przejątków w baśniach spisanych przez Niemców na terenach gdzie mieszali się oni ze Słowianami – chociażby przez Braci Grimm. Ta interpretacja bardzo ciekawa, ale nie wykluczałbym kategorycznie innych rozwiązań, jeżeli tylko są możliwe do przyjęcia na gruncie językowym słowiańskim.

Zbyt często wychodzono w przeszłości z interpretacjami o przejmowaniu przez Słowian różnych słów od Niemców, dzisiaj wiadomo, że to języki słowiańskie są najbliższe praindoeuropejskiego i jeżeli próbujemy wywieść etymologię od PIE to słowiańskiemu bliżej od pnia a niemieckiemu dalej, więc dlaczego Słowianie nie mieli by brać wprost z Praindoeuropejskiego, zwłaszcza że wielu językoznawców twierdzi dzisiaj że PIE – powinien się nazywać i był w istocie pierwotnym, wspólnym SłowianoIndoIrańskim, a dopiero później na jego bazie powstały języki celtyckie (po domieszce nieidoeuropejskiej – możliwe że staroeuropejskiej) i skańskie (także staroeuropejski podobno tu się nałożył) a po domieszce słowiańskiej do celto-skańskiego – miałby według nich powstać dopiero język niemiecki – jako jeden z nowszych a nie najstarszych.

Zamiana W=F i inne przekręcenia słowiańskich brzmień przez Niemców to coś czego doświadczyłem sam na sobie – żeby mogli wymówić imię Czesław musiałem im pisać Thzesuaff. Inaczej nic z tego nie wychodziło, zawsze wymawiali coś dziwacznego. Wprost nie mogłem w to uwierzyć – wyglądało na złośliwość – a jednak to prawda Słowianie, nie mają problemów z wymową skreolizowanych języków indoeuropejskich (kentum) a im język staje kołkiem jeśli przyjdzie wymówić coś np. szeleszczącego.

Rzeczywiście – przepraszam za pomyłkę Flins (Flyns) – z Kroniki Saskiej Konrada Bothego. Według Stanisława Staszica – bóstwo śmierci, co nie jest sprzeczne tak do końca z koncepcją Jarowita – jako odradzającego życie po czasie jego uśmiercenia i uśpienia Kostromie-Koladzie – Zimie, może stąd jakoś to wziął. Jarowit-Jaryło w obrzędach na wschodzie występuje jako para – chłopak i dziewczyna (odziani na biało – kolor żałoby dawny – w wieńcach z ziół), albo para młodzieniec-starzec (podobnie jak południowoserbski Bożyc-Badnyjak), znamy też figurki dwugłowe – stąd moja interpretacja Jarowita-Jaryły jako Boga Wiosny (plus oczywiście etymologia: – jar – orzy, świeży, jądro) – dwugłowego, dwupłciowego – symbol wzrostu ale i dojrzewania.

Sprostuję w tekście informację o źródle pierwszego zapisu imienia tego boga. Muszę przemyśleć też zestaw symboli jakie mu towarzyszą, jeszcze raz dziękuję
Pozdrowienia

C.B.

Nie widzę żadnych podstaw naukowych takiego tłumaczenia. Nie natknąłem się na niego w Katalogu Rudolfa. Po krótce dodam swoje :
W G.Izerskich są dwie legendy o cudownym żródle – bardzo podobne, w jednej jest Flins – w drugiej jego odpowiednikiem Gerowid/Jarowit. Postać Flinsa bynajmniej nie jest zawsze przedstawiana jako starca – czasem jako młodzieńca, co daje podobieństwa do Jarowita/Jaryły – i odradzania się życia, a także bogactwa, płodności. Owa „miotła” to pochodnia – palili ją na górze Czornoboh Serbowie jeszcze w XIX wieku, a sam Czernoboh często identyfikowany jest właśnie z Jarowitem. Tak więc „Flins” byłoby pochodną od rodzaju skały – kwarcowej bogatej w minerały i tak się tłumaczy tą nazwę w staroniemieckim czy staroangielskim, i wlasnie na takiej widzimy często jego miejsca kultu k. Zorbig, Wyrwak k. Mirska czy w G.Izerskich. Co ciekawe, w G.Izerskich (Weisseflins) w tym miejscu występuje złoto (walońskie Złote Jamy). Milczanie mieli po strąceniu posągu „złotego” Flinsa w Budziszynie do Szprewy, ukryć go w Lesie Zgorzeleckim (dzis jest tam Diabelska Skała), potem na Gorze Zmarlak (Todt Stein) (było tam cmentarzysko słowiańskie) – góra ma jedyną mineralizację grejzenową w Polsce (rzadkie minerały) a potem ustawiony złoty posąg k. dziś. Swieradowa, gdzie wypłyneło cudowne źródło. W legendzie niemieckiej o Świeradowie (za Mazurskim) – miał w pewnym cudownym źródle obmyć swe rany wódz słowiański Gerowid/Jarowit i cudownie ozdrowiał. Symbolem Flinsa jest kot na ramieniu (moim zdaniem nie lew!) – kot był i jest symbolem odradzającego się życia i w średniowieczu był rzadkościa na ziemiach słowiańskich (jego rolę zwalczania szkodników pełniła udomowiona łasica) – a odradzanie się, śmierć-zmartwychwstanie, to także symbol Jarowita. W północnej Austrii w średniowieczu znana była złota moneta „flins”. Kierunek pojawiających się danych o Flinsie – zachód (tereny nadłabskie) – wschód (Milsko, Śląsk, czy nawet Austria), wskazuje na migrację nazwy wraz kolonizacją – niekoniecznie niemiecką – bo Serbowie znad Łaby również byli wśród kolonistów. Nie jest wykluczone, iż koloniści niemieccy taką nazwą nazywali zastane mityczne miejsca Słowian czy ich bogów/boga Jarowita. Co ciekawe – w innym tekście, o G.Izerskich, podajesz Górę Jaroszyce (Boża) w Świeradowie i że nazwa pochodzi od Jarowita/ Jaryły, czym w zasadzie potwierdzasz moj powyższy wywód.