Mnie się wydaje że to były łopiany ale na wszelki wypadek podmieniamy zdjęcia na łopiany nie budzące wątpliwości i jeszcze dorzucamy zdjęcia korzeni – korzeń wykorzystywany bardzo intensywnie w kuchni japońskiej. Lepiężnik nie wytwarza charakterystycznych kwiatów o różowym czubku i kolczastej kulce, a jego liście maja kolor bardziej żywo-zielony niż srebrzysto-zielony łopian. Lepiężnik kwitnie też zanim jeszcze pokażą się jego liście. Dzięki za zwrócenie uwagi – gdy się coś ma zjeść to lepiej to zidentyfikować bezbłędnie w naturze. Tu znak rozpoznawczy to kolczaste, kuliste kwiaty, czepne – którymi lubią się obrzucać dzieci. Lepiężnik także niemiło pachnie. Proszę czytających by nie mylili łopianu z lepiężnikiem, zwłaszcza że lepiężnik ma substancje działające – tyle że tutaj nie zalecamy jadania korzenia czy łodyg na surowo. Nie mniej za smaczny to on nie jest, a w Karpatach występuje najpospoliciej jak to możliwe.