Od Poli Dec

Ja dla ścisłości przytoczę tutaj tylko na wstępie najnowsze badania genetyczne, które wyjaśniają dlaczego Piceni rządzili się wspólnotowo i rodowo oraz żyli równościowo co widać w ich jadłospisie. Piceni to właściwie Łysogórscy Peucyni (Peukowie / Pałkini) epoki brązu i wczesnej epoki żelaza, a nie jadali morskich ryb – bo nie pochodzili znad morza. Pochodzili z Północy. W ludzie tym genetycy zidentyfikowali mocny komponent genetyczny ludności kultury Yamnaya, czyli Słowiano-Ariów. Język północno-piceński (peucyński) oczywiście nie jest badany porównawczo z językami słowiano-aryjskimi, zgodnie z doktryną o „rzymskości tego ludu” i z doktryną „o późnym pojawieniu się Słowian w Europie”, w V wieku n.e. dlatego właśnie wciąż nie wiadomo co to za język. Mówi się o nim, że nieitalski a prawdopodobnie może też nie-indoeuropejski.

Pochodzenie Picenów/Peucynów z północy wyjaśnia też nie tylko ich zagadkowy język, ale dlaczego najlepiej dogadywali się i handlowali z Etruskami – najpewniej musiała ich łączyć wspólnota kulturowa i obrzędowa. Byli od wieków bliskimi sąsiadami Etrusków na Północy i także po przeprowadzce nad Adriatyk, stali się nimi na Południu Europy.

Oto cytat:

„Zabytki kultury piceńskiej – starożytnego ludu zamieszkującego wschodnie i środkowe Włochy od IX do III wieku p.n.e. – to przede wszystkim bogate wyposażenie grobowe i nekropolie arystokracji wojowniczej. [1, 2, 3, 4]

Najważniejsze kategorie zabytków

Naczynia i brązy: Bogato zdobione kociołki, dzbany na wino (często importowane z Grecji lub od Etrusków) oraz naczynia ceramiczne.

Rydwany ceremonialne: Dwukołowe wozy bojowe i pogrzebowe znajdowane w grobach książęcych (m.in. w Corinaldo czy Sirolo).

Uzbrojenie: Brązowe hełmy, miecze, włócznie, sztylety i siekiery służące do rytualnego przygotowania mięsa na uczty pogrzebowe.

Język północnopiceński: Słabiej poznany, uważany przez badaczy za język nieindoeuropejski i nieitalski.

Najnowsze odkrycia i badania genetyczne (Archeogenetyka)

W ostatnich latach kultura ta stała się obiektem przełomowych badań genetycznych (opublikowanych m.in. w czasopiśmie Genome Biology):

Koniec kultury: Kultura piceńska zaczęła zanikać na początku III wieku p.n.e. w wyniku ekspansji Republiki Rzymskiej oraz najazdów celtyckich Galów (Senonów). Ostatecznie terytorium zostało zaanektowane przez Rzym w 268 r. p.n.e., a ludność uległa całkowitej romanizacji”

Jednorodność i pochodzenie: Analizy DNA wykazały, że populacja ta była genetycznie jednorodna i wykazywała ciągłość z wcześniejszymi kulturami epoki brązu. Posiadali wyższy udział komponentu genetycznego związanego z ludami stepowymi (Yamnaya) w porównaniu do swoich zachodnich sąsiadów znad Morza Tyrreńskiego (Etrusków i Rzymian). [1, 2, 3, 4]

Cechy fizyczne: Badania sugerują wyższą częstotliwość występowania jaśniejszej pigmentacji skóry, oczu i włosów niż u okolicznych ludów tamtego okresu. [1]”

Na końcu tego materiału zamieszczam link do artykułu jaki tutaj publikowaliśmy na temat genetycznych odkryć związanych z ludem Picenów. CB